100 சிறந்த சிறுகதைகள் – மனதை தொடும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள்

சிறுகதைகள் மனித வாழ்க்கையின் சுருக்கமான பிரதிபலிப்புகள். சில பக்கங்களில் அல்லது சில நிமிட வாசிப்பில், பெரிய அனுபவங்களையும் ஆழமான உணர்வுகளையும் சொல்லும் ஆற்றல் சிறுகதைகளுக்கே உண்டு. நல்ல ஒரு சிறுகதை நம்மை சிரிக்க வைக்கும், சிந்திக்க வைக்கும், சில நேரங்களில் கண்ணீரையும் வரவழைக்கும். அதே நேரத்தில், வாழ்க்கைக்கு தேவையான பாடங்களையும் மென்மையாக கற்றுத் தரும்.

இந்த பதிவில், 100 சிறந்த சிறுகதைகள் என்ற தலைப்பின் கீழ், வாழ்க்கை, மனிதநேயம், நட்பு, உறவு, நம்பிக்கை, நேர்மை, தைரியம் போன்ற மதிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுகதைகளின் வகைகளையும், அவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் விரிவாக பார்க்கப் போகிறோம். இது குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

1. வாழ்க்கைப் பாடம் சொல்லும் சிறுகதைகள்

இந்த வகை சிறுகதைகள் வாழ்க்கையின் உண்மைகளை எளிமையாக எடுத்துரைக்கும். வெற்றி, தோல்வி, பொறுமை, முயற்சி போன்ற அம்சங்களை மையமாகக் கொண்டிருக்கும்.

உதாரணமாக, கடின சூழ்நிலைகளிலும் முயற்சியை விடாத மனிதன் இறுதியில் வெற்றி பெறும் கதைகள், வாசகர்களுக்கு தன்னம்பிக்கையை அளிக்கும். இவை குழந்தைகளுக்கும் இளையோருக்கும் மிகவும் பயனுள்ளவை.

2. மனிதநேயத்தை வலியுறுத்தும் சிறுகதைகள்

மனிதநேயம் என்பது சிறுகதைகளின் உயிர். பிறருக்காக வாழும் மனப்பான்மை, உதவி செய்யும் குணம், கருணை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட கதைகள், மனிதர்களை இன்னும் மனிதர்களாக மாற்றுகின்றன.

சிறிய உதவி பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைக் கூறும் கதைகள், வாசகர்களின் மனதில் நல்ல மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

3. நட்பு மற்றும் உறவுகளைப் பேசும் சிறுகதைகள்

நட்பு, தாய்–தந்தை பாசம், சகோதர அன்பு, குடும்ப உறவு ஆகியவை வாழ்க்கையின் அடித்தளம். இந்த வகை சிறுகதைகள் உணர்ச்சிபூர்வமாக எழுதப்படுகின்றன.

சண்டைகளுக்குப் பிறகும் அன்பு வெல்லும், தவறுகளை மன்னிக்கும் மனம் உறவுகளை வலுப்படுத்தும் போன்ற கருத்துகள் இந்த கதைகளில் வெளிப்படும்.

4. குழந்தைகளுக்கான நெறிக்கதைகள்

குழந்தைகளுக்கான சிறுகதைகள் எளிய மொழியில், தெளிவான நெறியுடன் எழுதப்படுகின்றன. நேர்மை, ஒழுக்கம், பொறுப்பு, மரியாதை போன்ற பண்புகளை சிறுவயதிலேயே கற்றுத் தருவது இக்கதைகளின் நோக்கம்.

மிருகங்களை கதாபாத்திரங்களாக கொண்டு சொல்லப்படும் கதைகள் குழந்தைகளின் கவனத்தை எளிதில் ஈர்க்கும்.

5. ஊக்கமளிக்கும் சிறுகதைகள்

இந்த சிறுகதைகள் வாசகர்களை எழுச்சியூட்டும். “நீ முடியும்” என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கும். தோல்விக்குப் பிறகு வெற்றி கிடைக்கும், கடின உழைப்பு ஒருநாள் பலன் தரும் என்ற கருத்துகள் இதில் அடங்கும்.

தன்னம்பிக்கையை இழந்தவர்களுக்கு இவை ஒரு புதிய தொடக்கத்தை அளிக்கும்.

6. சமூக விழிப்புணர்வு சிறுகதைகள்

சமூகத்தில் நடைபெறும் அநீதிகள், சமத்துவமின்மை, கல்வியின் அவசியம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு போன்ற விஷயங்களை பேசும் கதைகள் இந்த வகையில் வரும்.

வாசகர்களை சிந்திக்க வைப்பதுடன், சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு சிறிய தூண்டுகோலாக இவை செயல்படுகின்றன.

7. சிந்திக்க வைக்கும் முடிவுகள் கொண்ட சிறுகதைகள்

சில சிறுகதைகள் முடிவில் நேரடியாக பாடம் சொல்லாது. ஆனால் வாசகனை ஆழமாக சிந்திக்க வைக்கும். கதையின் முடிவு வாசகனின் மனதில் பல கேள்விகளை எழுப்பும்.

இந்த வகை கதைகள் இலக்கிய ரீதியாக அதிக மதிப்பிடப்படுகின்றன.

8. கடைசி நாணயம்

ராமு ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வாழ்ந்த ஏழை மனிதன். தினமும் சந்தைக்கு சென்று சிறு வேலை செய்து கிடைக்கும் பணத்தால் குடும்பத்தை நடத்தினான். ஒரு நாள் அவனிடம் ஒரே ஒரு நாணயம் மட்டுமே இருந்தது. அதுவே அந்த நாளின் உணவுக்கான நம்பிக்கை. சந்தைக்கு செல்லும் வழியில், சாலையோரத்தில் பசியால் அழுதுக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனை பார்த்தான். அவன் தாயை இழந்திருந்தான், இரண்டு நாட்களாக உணவு இல்லாமல் இருந்தான். ராமுவின் மனம் கலங்கியது. தன் வீட்டில் குழந்தைகள் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. இருந்தாலும் அந்த சிறுவனின் கண்களில் தெரிந்த பசி அவனை நிம்மதியாக விடவில்லை. கடைசியில், தன் நாணயத்தை எடுத்து அந்த சிறுவனுக்குக் கொடுத்தான். அன்று ராமுவின் குடும்பம் பசியுடன் தூங்கியது. மறுநாள் காலை, கிராமத்தார் ராமுவின் வீட்டுக்கு வந்தனர். அந்த சிறுவன் ஒரு பெரிய வியாபாரியின் மகன் என்று தெரியவந்தது. அவனை காப்பாற்றியதற்காக வியாபாரி ராமுவுக்கு வேலைவும் நல்ல ஊதியமும் வழங்கினார். ராமுவின் வாழ்க்கை மாறியது. அந்த ஒரு நாணயம் அவனுடைய விதியை மாற்றியது. மனிதநேயம் சில நேரங்களில் தியாகமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதுவே வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய பரிசை அளிக்கும் உண்மை ஆகும். ராமு இதை அனுபவத்தில் உணர்ந்தான்.

9. டைந்த கடிகாரம்

சுரேஷ் ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்தான். அவன் எப்போதும் நேரத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவன். “நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்பதே அவன் வழக்கம். ஒருநாள் அவனுடைய கை கடிகாரம் உடைந்தது. புதிய கடிகாரம் வாங்க பணம் இல்லாததால், அதே உடைந்த கடிகாரத்துடன் அலுவலகம் சென்றான். அதில் நேரம் எப்போதும் ஒரே நேரத்திலேயே நின்றது. ஆரம்பத்தில் அவன் அதை கவனிக்கவில்லை. அதன் விளைவாக, கூட்டங்களுக்கு தாமதமாக வந்தான், சில வேலைகளை தவற விட்டான். மேலாளர் அவனை எச்சரித்தார். ஒரு நாள் அவன் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறும்போது, ஒரு முதியவர் கூறினார், “உடைந்த கடிகாரம் நேரத்தை காட்டாது, ஆனால் அது உனக்கு பாடம் சொல்லும்.” அந்த வார்த்தைகள் சுரேஷின் மனதில் பதிந்தது. அன்று வீட்டிற்கு சென்று, தன் வாழ்க்கையை சிந்தித்தான். நேரத்தை மதிக்காததால் தான் இவ்வளவு பிரச்சனைகள் என்று உணர்ந்தான். மறுநாளிலிருந்து அவன் நேரத்தை திட்டமிட்டு பயன்படுத்தத் தொடங்கினான். சில மாதங்களில் அவன் வேலை திறமை அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது. உடைந்த கடிகாரம் அவனுக்கு வாழ்க்கையின் மதிப்பை கற்றுத் தந்த ஆசான் ஆனது. நேரம் திரும்பி வராது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

10 . விதை மற்றும் விவசாயி

முத்து ஒரு உழைப்பாளி விவசாயி. அவனிடம் பெரிய நிலம் இல்லை. இருந்தாலும், சிறிய நிலத்தில் கூட நம்பிக்கையுடன் விதை விதைப்பவன். ஒருநாள் அவன் விதைத்த விதைகள் முளைக்கவில்லை. அயலவர்கள் அவனை கிண்டல் செய்தனர். “இந்த நிலத்தில் பயிர் வளராது” என்று சொன்னார்கள். முத்து மனம் தளரவில்லை. மீண்டும் மண்ணை உரமிட்டு, நீர் பாய்ச்சி, புதிய விதைகள் விதைத்தான். நாட்கள் சென்றன. இன்னும் முளை தெரியவில்லை. அவன் பொறுமையுடன் காத்திருந்தான். ஒருநாள் மழை பெய்தது. மறுநாள் காலை, மண்ணிலிருந்து பச்சை முளைகள் தலை தூக்கின. முத்துவின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பரவியது. காலம் சென்றபின், அந்த நிலம் நல்ல விளைச்சலை கொடுத்தது. அதே அயலவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். முத்து சொன்னான், “விதை மீது நம்பிக்கை இல்லையென்றால், விளைச்சலை காண முடியாது.” வாழ்க்கையும் அதே போல. முயற்சி உடனடியாக பலன் தராது. பொறுமையும் நம்பிக்கையும் இருந்தால், ஒருநாள் வெற்றி நிச்சயம் கிடைக்கும். முத்துவின் வாழ்க்கை அனைவருக்கும் ஒரு பாடமாக மாறியது. சிறிய விதை பெரிய பயிராக மாறும் உண்மை அனைவருக்கும் புரிந்தது.

11. மௌனமான பதில்

அருண் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். அவன் மிகவும் அமைதியானவன். சில மாணவர்கள் அவனுடைய அமைதியை பலவீனம் என்று நினைத்தனர். அடிக்கடி அவனை கேலி செய்தனர். அருண் எதற்கும் பதில் சொல்லாமல், தன் வேலையை செய்துகொண்டே இருந்தான். ஒருநாள் தேர்வு முடிவுகள் வெளியானது. அருண் கற்பித்த மாணவர்கள் அனைவரும் சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்றிருந்தனர். அதே நேரம், மற்ற வகுப்புகளின் மாணவர்கள் குறைவான மதிப்பெண்கள் பெற்றனர். பள்ளி நிர்வாகம் அருணை பாராட்டியது. மாணவர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்தனர். அவர்கள் அருணிடம் மன்னிப்பு கேட்டனர். அருண் சிரித்தபடி சொன்னான், “சத்தமாக பேசுவது வலிமை அல்ல. வேலை மூலம் பதில் சொல்லுவதே உண்மையான வலிமை.” அந்த நாள் முதல் மாணவர்கள் அமைதியின் மதிப்பை புரிந்துகொண்டனர். மௌனம் தோல்வி அல்ல, அது பொறுமையின் அடையாளம் என்பதை உணர்ந்தனர். அருணின் வாழ்க்கை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக மாறியது. பேசாமல் செய்த சாதனை, ஆயிரம் வார்த்தைகளை விட அதிக அர்த்தம் கொண்டது. அமைதியான மனிதனின் ஆழம், அவன் செயல்களில் தான் தெரியும் என்பதை அனைவரும் கற்றுக் கொண்டனர்.

12. பகிர்ந்த உணவு

லலிதா ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண். தினமும் மதிய உணவை அலுவலகத்திற்கு கொண்டு வருவாள். ஒருநாள் அவளின் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த புதிய ஊழியர் சாப்பிடாமல் இருப்பதை கவனித்தாள். காரணம் கேட்டபோது, அவன் வீட்டில் பிரச்சனை காரணமாக உணவு கொண்டு வர முடியவில்லை என்றான். லலிதா சற்றும் யோசிக்காமல், தன் உணவை இரண்டாகப் பகிர்ந்தாள். அந்த நாள் மட்டும் அல்ல, பல நாட்கள் அவள் அவனுடன் உணவை பகிர்ந்தாள். சில வாரங்களில், அந்த ஊழியரின் நிலை சரியானது. அவன் லலிதாவுக்கு நன்றி கூறினான். லலிதா சொன்னாள், “உணவு பகிர்ந்தால் குறையாது, அன்பு கூடும்.” சில மாதங்களில் அலுவலகத்தில் குழு பணியில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் உதவத் தொடங்கினர். அலுவலக சூழல் மகிழ்ச்சியாக மாறியது. ஒரு சிறிய பகிர்வு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. லலிதா செய்தது பெரிய உதவி அல்ல. ஆனால் அது மனிதநேயத்தின் பெரிய பாடமாக அமைந்தது. பகிர்வு என்பது பொருளை மட்டுமல்ல, மனதையும் வளமாக்கும் என்பதை அனைவரும் அனுபவத்தில் உணர்ந்தனர்.

13. காத்திருப்பின் பலன்

சந்திரன் ஒரு சிறிய புத்தகக் கடையில் வேலை செய்தான். அவனுடைய கனவு தனக்கென ஒரு கடை தொடங்குவது. ஆனால் சம்பளம் குறைவு, செலவுகள் அதிகம். பலர் அவனை கிண்டல் செய்தனர். “இந்த வேலையிலேயே வாழ்க்கை முடியும்” என்றனர். சந்திரன் அவர்களின் வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. தினமும் வேலை முடிந்த பிறகு, புத்தகங்களை படித்து அறிவை வளர்த்தான். சிறிது சிறிதாக பணத்தை சேமித்தான். சில நேரங்களில் அவனுக்கும் மனச்சோர்வு வந்தது. ஆனால் அவன் காத்திருப்பை விட்டுவிடவில்லை. ஒருநாள் அந்த கடையின் உரிமையாளர் வெளிநாடு செல்ல முடிவு செய்தார். கடையை விற்க நினைத்தார். சந்திரன் சேமித்த பணம் போதவில்லை. ஆனாலும் அவன் முயற்சி கைவிடவில்லை. வங்கியில் கடன் பெற்று, கடையை வாங்கினான். காலப்போக்கில் கடை நன்றாக வளர்ந்தது. மக்கள் அவனுடைய அறிவையும் பணிவையும் பாராட்டினர். முன்பு அவனை கிண்டல் செய்தவர்கள் இப்போது அவனிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்தனர். சந்திரன் புரிந்துகொண்டான், உடனடி வெற்றி எல்லோருக்கும் கிடையாது. பொறுமையுடன் காத்திருந்து உழைத்தால், காலம் நிச்சயம் நல்ல பதிலை தரும். காத்திருப்பும் உழைப்பும் சேர்ந்தால் கனவு நனவாகும் என்பதை அவன் வாழ்க்கை நிரூபித்தது.

14. மறக்க முடியாத உதவி

மீனா தினமும் பேருந்தில் அலுவலகம் செல்வாள். ஒருநாள் மழை பலமாக பெய்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றபோது, ஒரு முதியவர் நனைந்தபடி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார். மீனா அவரைப் பார்த்து இரங்கினாள். தன்னிடம் இருந்த குடையை அவரிடம் கொடுத்தாள். “நீ என்ன செய்வாய்?” என்று முதியவர் கேட்டார். “நான் நனைந்தாலும் பரவாயில்லை” என்று மீனா சொன்னாள். அந்த நாள் அவள் முழுவதும் நனைந்தபடி அலுவலகம் சென்றாள். சில நாட்கள் கழித்து, அவள் ஒரு வேலை வாய்ப்புக்காக நேர்முகத் தேர்வுக்கு சென்றாள். அங்கு இருந்த அதிகாரி அவளை கவனமாக பார்த்தார். அவர் அதே முதியவர் தான். மீனாவின் பண்பும் உதவியும் அவருக்கு நினைவில் இருந்தது. அவள் திறமையையும் பணிவையும் பார்த்து உடனே வேலை வழங்கினார். மீனா அதிர்ச்சியுடன் மகிழ்ந்தாள். அவள் செய்த உதவி எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதது. ஆனால் அது அவளுடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. நல்ல செயல் உடனடி பலன் தராவிட்டாலும், ஒருநாள் அது திரும்பி வரும். உதவி என்பது வியாபாரம் அல்ல. அது மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடு. மீனாவின் வாழ்க்கை இதை அழகாக உணர்த்தியது. ஒரு குடை, ஒரு கனவின் கதவாக மாறியது.

15. உண்மையின் விலை

குமார் ஒரு கடையில் கணக்குப் பணியாளர். அவன் நேர்மையானவன். ஒருநாள் கணக்கில் அதிக பணம் இருப்பதை கவனித்தான். கடை உரிமையாளர் அங்கு இல்லை. அந்த பணத்தை எடுத்துக்கொள்ள வாய்ப்பு இருந்தது. யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் குமாரின் மனம் அதை ஏற்கவில்லை. உரிமையாளர் வந்ததும், நடந்ததைச் சொன்னான். உரிமையாளர் சற்றும் பேசாமல் சென்றார். குமாருக்கு பயம் வந்தது. வேலை போய்விடுமோ என்று நினைத்தான். மறுநாள் உரிமையாளர் அனைவரையும் அழைத்தார். குமாரின் நேர்மையை பாராட்டினார். அந்த பணத்தை வைத்து, புதிய கிளை தொடங்க திட்டமிட்டதாக கூறினார். குமாரை மேலாளர் பதவிக்கு உயர்த்தினார். மற்ற ஊழியர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். குமார் அமைதியாக இருந்தான். அவன் செய்தது கடமை என்று நினைத்தான். உண்மை சில நேரங்களில் சிரமமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அது நீண்ட காலத்தில் நிம்மதியையும் மரியாதையையும் தரும். குமார் உணர்ந்தான், பணத்தை விட நேர்மை அதிக மதிப்புடையது. உண்மையின் விலை தற்காலிக இழப்பு அல்ல. அது வாழ்க்கை முழுவதும் கிடைக்கும் மரியாதை. இந்த பாடம் அனைவருக்கும் நினைவில் நிற்கும் உண்மை.

16. பொறுமையின் தேர்வு

சிவா ஒரு போட்டித் தேர்வுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். பல ஆண்டுகள் முயற்சி செய்தும் வெற்றி கிடைக்கவில்லை. நண்பர்கள் வேலைக்கு சென்று முன்னேறினர். சிவா மட்டும் புத்தகங்களுடன் இருந்தான். சிலர் அவனை முட்டாளாக நினைத்தனர். குடும்பத்திலும் அழுத்தம் அதிகரித்தது. ஒருநாள் அவன் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட நினைத்தான். அப்போது அவன் ஆசிரியர் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது. “பொறுமை என்பது தோல்வியை தாங்கும் சக்தி.” சிவா மீண்டும் முயற்சி தொடர்ந்தான். தினமும் திட்டமிட்டு படித்தான். காலம் சென்றது. அந்த ஆண்டில் தேர்வு முடிவுகள் வந்தன. சிவா தேர்ச்சி பெற்றான். அது மட்டுமல்ல, உயர்ந்த தரவரிசையும் பெற்றான். குடும்பமும் நண்பர்களும் மகிழ்ந்தனர். முன்பு சந்தேகப்பட்டவர்கள் இப்போது பெருமைப்பட்டனர். சிவா உணர்ந்தான், பொறுமை என்பது காத்திருப்பது மட்டும் அல்ல. அது தன்னை நம்பி தொடரும் மனவலிமை. வெற்றி தாமதமாக வந்தாலும், அது உறுதியானதாக இருக்கும். அவன் அனுபவம் பலருக்கு ஊக்கமாக மாறியது. வாழ்க்கையில் சில தேர்வுகள் அறிவை மட்டும் சோதிக்காது. பொறுமையையும் மன உறுதியையும் சோதிக்கும். அதில் வெற்றி பெற்றவனே உண்மையான வெற்றியாளர்.

17. சிறிய பழக்கம்

அனிதா தினமும் காலையில் நடைப்பயிற்சி செய்வாள். அவளுடைய தோழிகள் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. “இதனால் என்ன மாறப்போகிறது?” என்று கேட்டனர். அனிதா அமைதியாக சிரித்தாள். அவள் நடைப்பயிற்சியுடன் சேர்த்து, தினமும் பத்து நிமிடம் புத்தகம் படித்தாள். ஒரு சிறிய குறிப்பேட்டில் எண்ணங்களை எழுதினாள். மாதங்கள் கடந்தன. அனிதாவின் உடல் ஆரோக்கியம் மேம்பட்டது. மனமும் தெளிவானது. வேலைகளில் கவனம் அதிகரித்தது. அதே நேரம், தோழிகள் சோர்வாக உணரத் தொடங்கினர். அனிதா சிறிய பழக்கங்களின் பலனை உணர்ந்தாள். ஒருநாள் அலுவலகத்தில் புதிய பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது. அனிதாவே தேர்வு செய்யப்பட்டாள். அவளுடைய ஒழுங்கும் தெளிவும் காரணம். தோழிகள் ஆச்சரியப்பட்டனர். அனிதா சொன்னாள், “பெரிய மாற்றம் ஒரே நாளில் வராது. சிறிய பழக்கங்கள் சேர்ந்து பெரிய வெற்றியாக மாறும்.” அந்த நாள் முதல், சிலர் அவளுடன் நடைப்பயிற்சி தொடங்கினர். சிலர் வாசிப்பு பழக்கம் ஏற்படுத்தினர். அனிதாவின் வாழ்க்கை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக மாறியது. சிறிய செயலை தினமும் செய்வது தான் உண்மையான மாற்றத்தின் ரகசியம். பழக்கங்கள் தான் மனிதனை உருவாக்கும் என்பதை அவள் நிரூபித்தாள்.

18. மறைந்த திறமை

ரவி ஒரு அமைதியான இளைஞன். அவன் எப்போதும் பின்பக்க இருக்கையில்தான் அமர்வான். பேசுவதையும் கவனத்தை ஈர்ப்பதையும் விரும்பமாட்டான். அலுவலகத்தில் அவனை யாரும் பெரிதாக கவனிக்கவில்லை. ஆனால் ரவிக்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு இருந்தது. அவன் பிரச்சனைகளை எளிதாக தீர்க்கும் திறன் கொண்டவன். ஒருநாள் நிறுவனத்தில் பெரிய தொழில்நுட்ப சிக்கல் ஏற்பட்டது. அனைவரும் பதற்றத்தில் இருந்தனர். மேலாளர்கள் கூட தீர்வு காண முடியாமல் தவித்தனர். ரவி அமைதியாக அந்த சிக்கலை கவனித்தான். பிறகு மெதுவாக ஒரு தீர்வை முன்வைத்தான். ஆரம்பத்தில் யாரும் அவனை நம்பவில்லை. நேரம் இல்லை என்பதால், அவன் சொல்லிய முறையை முயற்சி செய்தனர். சில நிமிடங்களில் பிரச்சனை தீர்ந்தது. அலுவலகம் முழுவதும் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கியது. மேலாளர் ரவியை அழைத்து பாராட்டினார். அவனுடைய திறமை வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அன்றிலிருந்து ரவிக்கு முக்கிய பொறுப்புகள் வழங்கப்பட்டன. ரவி புரிந்துகொண்டான், திறமைக்கு சத்தம் தேவையில்லை. சரியான நேரம் வந்தால் அது தானாகவே வெளிப்படும். தன்னை வெளிப்படுத்தாத பலர் உலகில் உள்ளனர். அவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் போதும். மறைந்த திறமை ஒருநாள் கண்டிப்பாக மதிப்பை பெறும் என்பதே வாழ்க்கையின் உண்மை.

19. ஒரு நிமிடம்

கிருஷ்ணன் எப்போதும் அவசரத்தில் இருப்பவன். பேசும் போதும், நடக்கும் போதும், வேலை செய்வதும் வேகமாக இருக்கும். “நேரம் இல்லை” என்பதே அவன் அதிகம் சொல்வது. ஒருநாள் அவன் ரயில் நிலையத்தில் நின்றிருந்தான். ரயில் தாமதமாக இருந்தது. அவனுக்கு கோபம் வந்தது. அருகில் ஒரு சிறுமி அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தாயை காணவில்லை. கிருஷ்ணன் முதலில் கவனிக்கவில்லை. பிறகு அவள் அழுகை அவன் மனதை தொட்டது. “ஒரு நிமிடம் தான்” என்று நினைத்து, அவளிடம் பேசினான். தாயை கண்டுபிடிக்க உதவினான். சிறிது நேரத்தில் தாய் வந்தார். அவர் நன்றி கூறினார். அதே நிமிடம் ரயில் வந்தது. கிருஷ்ணன் சிரித்தான். அவன் இழந்தது ஒரு நிமிடம் மட்டுமே. ஆனால் அவன் பெற்றது மனநிம்மதி. அந்த நாள் முதல், அவன் அவசரத்தை சற்று குறைத்தான். வாழ்க்கை ஓட்டப்பந்தயம் அல்ல என்பதை புரிந்துகொண்டான். சில நேரங்களில் நின்று பார்க்க வேண்டிய தருணங்கள் உண்டு. ஒரு நிமிடம் கொடுத்தால், ஒருவரின் வாழ்க்கையே மாறலாம். நேரம் மதிப்பானது தான். ஆனால் மனிதநேயம் அதைவிட மதிப்பானது என்பதை கிருஷ்ணன் உணர்ந்தான். அவசர வாழ்க்கையில் ஒரு நிமிடம் எடுத்துக் கொள்வதும் ஒரு நல்ல பழக்கமே.

20. கண்ணாடி வீடு

சாந்தி மற்றவர்களை எளிதில் விமர்சிப்பாள். யாருடைய தவறாக இருந்தாலும் உடனே சுட்டிக் காட்டுவாள். அவளுக்கு அது நேர்மையாகத் தோன்றியது. ஒருநாள் அவள் வீட்டில் கண்ணாடி அலமாரி உடைந்தது. காரணம் அவளுடைய கவனக்குறைவு. அடுத்த நாள் அயல்வாசிகள் பேசிக்கொண்டதை கேட்டாள். சிலர் அவளை விமர்சித்தனர். சாந்தியின் மனம் வலித்தது. “என்னையும் இப்படிப் பேசுகிறார்களா?” என்று அவள் சிந்தித்தாள். அன்று மாலை அவளுடைய தந்தை சொன்னார், “நாம் கண்ணாடி வீட்டில் இருந்தால், கல்லெறியக் கூடாது.” அந்த வார்த்தைகள் அவளின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது. அவள் கடந்த காலத்தை நினைத்தாள். பிறரின் தவறுகளை பெரிதாகக் கண்டதை உணர்ந்தாள். அன்றிலிருந்து அவள் பேசுவதற்கு முன் யோசிக்கத் தொடங்கினாள். விமர்சனத்தை விட ஆலோசனை கொடுக்க முயன்றாள். காலப்போக்கில் அவளுடன் பழகுபவர்கள் அதிகரித்தனர். உறவுகள் மென்மையாக மாறின. சாந்தி புரிந்துகொண்டாள், குற்றம் சுட்டிக் காட்டுவது எளிது. ஆனால் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான பண்பு. கண்ணாடி வீடு வாழ்க்கை முழுவதும் நம்மை நினைவூட்டும். நாம் அனைவரும் குறைகளுடன் தான் இருக்கிறோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே வளர்ச்சியின் முதல் படி.

21. மாற்றத்தின் தொடக்கம்

பிரகாஷ் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வாழ்ந்தான். கிராமத்தில் சுத்தம் குறைவு. அனைவரும் அதைப் பற்றி பேசினார்கள். ஆனால் யாரும் தொடங்கவில்லை. பிரகாஷ் மட்டும் மாறுபட்டவன். ஒருநாள் காலை அவன் வீட்டின் முன் சுத்தம் செய்தான். அடுத்த நாள் சாலையோரம் குப்பையை அகற்றினான். சிலர் அவனை பார்த்து சிரித்தனர். “ஒருவன் செய்தால் என்ன மாறும்?” என்றனர். பிரகாஷ் கவலைப்படவில்லை. தினமும் அவன் தன் வேலையை செய்தான். சில நாட்களில் ஒரு குழந்தை அவனுடன் சேர்ந்தது. பிறகு இரண்டு பேர், மூன்று பேர். மெதுவாக கிராமம் மாறத் தொடங்கியது. சாலைகள் சுத்தமானது. நோய்கள் குறைந்தன. அதிகாரிகள் வந்து பாராட்டினர். கிராமத்திற்கு உதவிகள் கிடைத்தன. பிரகாஷ் தலைவராக தேர்வு செய்யப்பட்டான். அவன் சொன்னான், “மாற்றம் பெரியதாக தொடங்க வேண்டியதில்லை. ஒருவரின் செயல் போதும்.” அந்த நாள் முதல் கிராம மக்கள் காத்திருக்காமல் செயல்படத் தொடங்கினர். பிரகாஷின் முயற்சி ஒரு விதையாக இருந்தது. அது பெரிய மாற்றமாக வளர்ந்தது. உலகம் மாற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவோர் பலர். ஆனால் தன்னிலிருந்து மாற்றத்தை தொடங்குபவர்கள் மிகக் குறைவு. பிரகாஷ் அந்த குறைவானவர்களில் ஒருவன். மாற்றத்தின் தொடக்கம் நம்மிடமிருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதே அவன் வாழ்க்கையின் பாடம்.

22. நம்பிக்கையின் ஒளி

லீலா தனது வாழ்க்கையில் பல இழப்புகளை சந்தித்திருந்தாள். வேலை இழப்பு, உறவுகளில் பிரிவு, தனிமை என அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்தன. அவள் நம்பிக்கையை இழந்தாள். நாட்கள் இருளாகத் தோன்றின. ஒருநாள் மின்சாரம் போன இரவில், அவள் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றினாள். அந்த சிறிய ஒளி அறையை முழுவதும் ஒளிர வைத்தது. லீலா அதைப் பார்த்து சிந்தித்தாள். சிறிய ஒளி கூட இருளை விரட்ட முடியும். மறுநாளிலிருந்து அவள் வாழ்க்கையில் சிறிய மாற்றங்களை தொடங்கினாள். தினமும் ஒரு வேலைக்கு விண்ணப்பித்தாள். காலை நேரத்தில் நடைப்பயிற்சி செய்தாள். மனதை உறுதியாக வைத்துக்கொண்டாள். சில வாரங்களில் ஒரு சிறிய வேலை கிடைத்தது. அது பெரிய சம்பளம் அல்ல. ஆனால் நம்பிக்கையை திரும்பக் கொடுத்தது. மெதுவாக அவளின் வாழ்க்கை சீரடைந்தது. லீலா புரிந்துகொண்டாள், நம்பிக்கை முழுவதும் அணைந்துவிடாது. அது எங்கேயோ ஒரு மூலையில் எரிந்துகொண்டே இருக்கும். அதை கண்டுபிடிப்பதே முக்கியம். வாழ்க்கை எத்தனை முறை சோதித்தாலும், நம்பிக்கையை விடக்கூடாது. அந்த ஒளி தான் முன்னே செல்ல வழிகாட்டும். லீலாவின் வாழ்க்கை இதற்கு சாட்சி. சிறிய ஒளி பெரிய இருளை கூட வெல்லும் உண்மை அவள் அனுபவத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டது.

23. வழி காட்டிய விளக்கு

கார்த்திக் ஒரு நீண்ட பயணத்திற்கு இரவில் புறப்பட்டான். மழை பெய்து கொண்டிருந்ததால் சாலை தெரியவில்லை. வழியில் ஒரு சிறிய கிராமம் வந்தது. அங்கு ஒரே ஒரு தெருவிளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதன் வெளிச்சத்தில் சாலை சற்றே தெளிவாக தெரிந்தது. கார்த்திக் மெதுவாக வண்டியை ஓட்டினான். சில தூரம் சென்றபின், மீண்டும் இருள் சூழ்ந்தது. அவன் அந்த விளக்கத்தை நினைத்து தைரியம் பெற்றான். “ஒரு விளக்கு இருந்தால் போதும்” என்று எண்ணினான். தொடர்ந்து சென்றான். சில நேரத்தில் மற்றொரு விளக்கு கிடைத்தது. இப்படியே சிறு வெளிச்சங்கள் அவனை வழிநடத்தின. இறுதியில் அவன் பாதுகாப்பாக வீட்டை அடைந்தான். அந்த இரவு அவன் வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்தித்தான். முழு பாதையும் தெளிவாக தெரிய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அடுத்த ஒரு படி தெரியும்படி ஒரு வெளிச்சம் இருந்தால் போதும். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். எதிர்காலம் முழுவதும் தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும், இன்று செய்ய வேண்டியதை செய்தால் போதும். சிறிய நம்பிக்கை, சிறிய வழிகாட்டல் போதும். கார்த்திக் அந்த நாள் முதல் பெரிய கவலைகளை விட, அடுத்த படியை மட்டும் கவனிக்கத் தொடங்கினான். அவன் வாழ்க்கை மெதுவாக அமைதியானது. வழி காட்டிய அந்த சிறிய விளக்கு, அவனுக்கு பெரிய பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தது.

24. எளிய பதில்

மோகன் எப்போதும் கேள்விகள் கேட்பவன். “ஏன் இது இப்படிச் செய்கிறார்கள்?” “எனக்கு ஏன் இது கிடைக்கவில்லை?” என்று அவன் மனம் குழப்பத்தில் இருந்தது. ஒருநாள் அவன் தனது தாத்தாவிடம் சென்றான். தன் கவலைகளை எல்லாம் சொன்னான். தாத்தா அமைதியாகக் கேட்டார். பிறகு ஒரு கண்ணாடி தண்ணீர் எடுத்தார். அதில் மண் தூவினார். தண்ணீர் கலங்கியது. “இப்போது பாரு” என்றார். சிறிது நேரம் கழித்து மண் கீழே அமர்ந்தது. தண்ணீர் தெளிவானது. தாத்தா சொன்னார், “மனம் கலங்கும்போது பதில் தெரியாது. அமைதி வந்தால் பதில் தானாக வரும்.” மோகன் அந்த எளிய பதிலை புரிந்துகொண்டான். அவன் எல்லாவற்றுக்கும் உடனடி விளக்கம் தேடுவதை குறைத்தான். சற்று காத்திருக்கத் தொடங்கினான். காலப்போக்கில் பல விஷயங்கள் தானாகவே தெளிவானது. சில கேள்விகளுக்கு பதில் தேட வேண்டியதில்லை. அமைதியாக இருந்தால் போதும். மோகன் உணர்ந்தான், வாழ்க்கை கணக்கு அல்ல. எல்லாவற்றுக்கும் உடனடி தீர்வு இருக்காது. எளிய பதில் பல நேரம் மௌனத்தில் தான் மறைந்திருக்கும்.

25. மரத்தின் நிழல்

ஒரு கிராமத்தில் பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. வெயிலில் பயணிப்பவர்கள் அனைவரும் அதன் நிழலில் ஓய்வெடுப்பார்கள். ஆனால் மரத்தை யாரும் கவனிக்கவில்லை. நீர் ஊற்றவில்லை. பராமரிக்கவில்லை. ஒரு வருடம் கடும் வெயில் வந்தது. மரம் வாடத் தொடங்கியது. அப்போது தான் கிராம மக்கள் கவலைப்பட்டனர். அனைவரும் சேர்ந்து மரத்திற்கு நீர் ஊற்றினர். மண்ணை சீர்செய்தனர். சில மாதங்களில் மரம் மீண்டும் பசுமை பெற்றது. நிழலும் திரும்பியது. அப்போது ஒரு முதியவர் சொன்னார், “நிழல் கிடைக்கும் போது மதிப்பில்லை. அது இல்லாதபோது தான் அதன் அருமை தெரியும்.” அந்த வார்த்தைகள் அனைவரையும் சிந்திக்க வைத்தது. உறவுகள், நண்பர்கள், நல்ல மனிதர்கள் எல்லாம் ஆலமரம் போல தான். தேவையான போது நிழல் தருவார்கள். ஆனால் நாம் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறோம். அவர்கள் இல்லாதபோது தான் அவர்களின் மதிப்பு புரியும். அந்த நாள் முதல் கிராம மக்கள் மரத்தை கவனித்தனர். அதேபோல் ஒருவரையொருவர் மதிக்கத் தொடங்கினர். மரத்தின் நிழல் ஒரு வாழ்க்கைப் பாடமாக மாறியது. இருப்பதை மதிப்பதே உண்மையான செல்வம் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.

26. சரியான நேரம்

விஜய் ஒரு பழ வியாபாரி. அவன் எப்போதும் பழங்களை உடனே விற்க முயற்சிப்பான். ஒருநாள் அவன் நண்பன் சொன்னான், “சில பழங்களை ஒரு நாள் வைத்தால் இனிப்பு கூடும்.” விஜய் கேட்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் அவசரமாக விற்றான். லாபம் குறைந்தது. அடுத்த வாரம் அவன் நண்பன் சொன்னதை முயற்சி செய்தான். சில பழங்களை சரியான நேரம் வரை வைத்தான். அவை நன்றாக பழுத்தன. விலை அதிகமாக கிடைத்தது. விஜய் ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் புரிந்துகொண்டான், எல்லாவற்றுக்கும் சரியான நேரம் உண்டு. அவசரம் பல நேரம் இழப்பை தரும். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். உடனடி பலன் கிடைக்கவில்லை என்று கவலைப்படக் கூடாது. சரியான தருணம் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும். விஜய் தனது வியாபார முறையை மாற்றினான். வருமானம் உயர்ந்தது. அவன் மகிழ்ச்சியாக ஆனான். அவன் சொன்னான், “காத்திருப்பும் ஒரு திறமை.” சரியான நேரத்தில் செய்யும் செயல் தான் உண்மையான வெற்றியை தரும். பழம் பழுக்க நேரம் எடுத்துக் கொள்வது போல, கனவுகளும் நேரம் எடுத்துக் கொள்கின்றன. அந்த நேரத்தை மதிப்பதே புத்திசாலித்தனம்.

27. கடைசி வரிசை

பள்ளியில் ரேணுகா எப்போதும் கடைசி வரிசையில் தான் அமர்வாள். ஆசிரியர்கள் முன்னே இருப்பவர்களை மட்டும் கவனிப்பார்கள். ரேணுகா அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள். வீட்டில் பாடங்களை கவனமாக படிப்பாள். ஒருநாள் அறிவியல் கண்காட்சி நடந்தது. மாணவர்கள் தங்கள் திட்டங்களை காட்டினர். முன்னணி மாணவர்களின் திட்டங்கள் சாதாரணமாக இருந்தது. ரேணுகா தனது சிறிய திட்டத்தை வைத்தாள். அது அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. ஆசிரியர்கள் பாராட்டினர். அவள் முதல் பரிசு பெற்றாள். அப்போது ஆசிரியர் சொன்னார், “இடம் முக்கியமல்ல. முயற்சிதான் முக்கியம்.” ரேணுகா சிரித்தாள். அவள் எப்போதும் இதை நம்பினாள். அந்த நாள் முதல் அவள் தன்னம்பிக்கை பெற்றாள். கடைசி வரிசை தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொண்டனர். வாழ்க்கையிலும் பலர் பின்புறத்தில் இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களின் திறமை ஒருநாள் முன்னே வரும். பொறுமையும் உழைப்பும் இருந்தால், இடம் மாறும். ரேணுகாவின் கதை பல மாணவர்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தது. எங்கே அமர்கிறோம் என்பதல்ல, எவ்வளவு முயற்சி செய்கிறோம் என்பதே வெற்றியை தீர்மானிக்கும்.

28. சிறிய உதவி

ராஜா ஒரு கடையில் வேலை செய்தான். அவன் தினமும் அதே வழியில் நடந்து வீட்டிற்கு செல்வான். ஒரு நாள் மழையில் சாலையோரத்தில் ஒரு பெண் சைக்கிள் பழுதாகி தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். ராஜா சற்று தாமதமாகினாலும் பரவாயில்லை என்று நினைத்து உதவ முடிவு செய்தான். அவன் சைக்கிளை சீர்செய்து கொடுத்தான். அந்த பெண் நன்றி கூறிவிட்டு சென்றாள். ராஜா இதை பெரிதாக நினைக்கவில்லை. சில மாதங்கள் கழித்து, ராஜா வேலை தேடி ஒரு நிறுவனத்திற்கு சென்றான். அங்கு நேர்முகத் தேர்வில் அவன் பதற்றமாக இருந்தான். அப்போது மேலாளராக வந்தவர் அந்த பெண் தான். அவள் ராஜாவை அடையாளம் கண்டாள். அவனுடைய உதவியை நினைவுகூர்ந்தாள். அவன் நேர்முகத்தில் சிறப்பாக செயல்படவில்லை என்றாலும், அவனுடைய மனப்பான்மையை பார்த்து வேலை வழங்கினாள். ராஜா ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் செய்தது ஒரு சிறிய உதவி தான். ஆனால் அது அவனுடைய வாழ்க்கையை மாற்றியது. அந்த நாள் முதல் ராஜா புரிந்துகொண்டான், நல்ல செயல் எப்போதும் வீணாகாது. அது எப்போது, எப்படித் திரும்பி வரும் என்று தெரியாது. ஆனால் நிச்சயம் வரும். உதவி செய்வது எதிர்பார்ப்புக்காக அல்ல. மனிதநேயத்துக்காக. அதுவே வாழ்க்கையை அழகாக்கும். ராஜாவின் அனுபவம் இதை உறுதியாக நிரூபித்தது. சிறிய உதவி கூட பெரிய வாய்ப்பாக மாறும் என்பது உண்மை.

29. தவறின் பாடம்

வினோத் தனது வேலையில் மிகவும் தன்னம்பிக்கை கொண்டவன். சில நேரங்களில் அது அகம்பாவமாக மாறியது. ஒருநாள் அவன் ஒரு முக்கிய கோப்பை சரிபார்க்காமல் அனுப்பினான். அதன் காரணமாக நிறுவனத்திற்கு இழப்பு ஏற்பட்டது. மேலாளர் அவனை கண்டித்தார். வினோத்துக்கு கோபமும் அவமானமும் வந்தது. ஆரம்பத்தில் அவன் தன் தவறை ஏற்கவில்லை. பிறரை குற்றம் சொன்னான். வீட்டிற்கு வந்த பிறகு அவன் அமைதியாக சிந்தித்தான். உண்மையில் தவறு தன்னுடையது என்று புரிந்தது. மறுநாள் அவன் மேலாளரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். நடந்த தவறுக்கு முழுப் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொண்டான். மேலாளர் அவனை கவனமாக பார்த்தார். தண்டனை கொடுப்பதற்கு பதிலாக, ஒரு புதிய பொறுப்பு வழங்கினார். “தவறு செய்யாதவர்கள் இல்லை. அதை ஒப்புக்கொள்வதே பெரிய குணம்” என்றார். வினோத் அந்த நாளிலிருந்து மிகுந்த கவனத்துடன் வேலை செய்யத் தொடங்கினான். அவன் தன்னம்பிக்கையுடன் சேர்த்து பொறுப்புணர்வையும் வளர்த்தான். தவறு அவனை வீழ்த்தவில்லை. மாறாக உயர்த்தியது. வாழ்க்கையில் தவறுகள் பாடங்களாக மாறும். அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு திருத்தினால், அதுவே வளர்ச்சியாகும். வினோத்தின் அனுபவம் இதற்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

30. மௌன நட்பு

சுகுமார் மற்றும் ஆனந்த் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்தனர். இருவரும் அதிகம் பேசிக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் தினமும் ஒரே நேரத்தில் மதிய உணவு சாப்பிடுவார்கள். வார்த்தைகள் குறைவு, புரிதல் அதிகம். ஒருநாள் சுகுமார் வேலை அழுத்தத்தால் மிகவும் சோர்வாக இருந்தான். ஆனந்த் அதை கவனித்தான். எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவனுக்குப் பிடித்த தேநீரை கொண்டு வந்து வைத்தான். அந்த சிறிய செயல் சுகுமாரின் மனதை நெகிழ வைத்தது. சில நாட்கள் கழித்து ஆனந்த் ஒரு பிரச்சனையில் சிக்கினான். சுகுமார் அமைதியாக அவனுடன் இருந்தான். ஆலோசனை கொடுக்கவில்லை. ஆனால் துணையாக நின்றான். இருவரும் உணர்ந்தனர், நட்புக்கு எப்போதும் வார்த்தைகள் தேவையில்லை. புரிதலும் ஆதரவுமே போதும். காலம் சென்றபின் அவர்கள் வேறு வேறு இடங்களுக்கு மாறினர். ஆனாலும் அந்த மௌன நட்பு தொடர்ந்தது. சந்திக்கும் போது அதிகம் பேச மாட்டார்கள். ஆனால் மனம் நிறைவாக இருக்கும். வாழ்க்கையில் சிலர் இருப்பார்கள். அவர்கள் இருப்பதே நிம்மதியாக இருக்கும். சுகுமாரும் ஆனந்தும் அந்த வகை நண்பர்கள். மௌனமும் ஒரு மொழி தான். உண்மையான நட்பு அதில் தான் வெளிப்படும். இந்த நட்பு இருவரின் வாழ்க்கையிலும் உறுதியான நம்பிக்கையாக மாறியது.

31. சுய மரியாதை

கல்யாணி ஒரு தையல் வேலை செய்பவள். அவள் உழைப்பால் குடும்பத்தை நடத்தினாள். சில வாடிக்கையாளர்கள் அவளை இகழ்ச்சியாகப் பேசினர். குறைவான கூலி கொடுக்க முயன்றனர். ஆரம்பத்தில் கல்யாணி அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் மனதில் வலி இருந்தது. ஒருநாள் ஒரு வாடிக்கையாளர் அவளின் உழைப்பை மதிக்காமல் பேசினார். அப்போது கல்யாணி துணிவாக பேசினாள். “என் உழைப்பிற்கு மதிப்பு இல்லை என்றால், இந்த வேலை வேண்டாம்” என்று சொன்னாள். வாடிக்கையாளர் ஆச்சரியப்பட்டார். பின்னர் மன்னிப்பு கேட்டார். சரியான கூலி கொடுத்தார். அந்த நாள் முதல் கல்யாணி தன் சுய மரியாதையை காக்கத் தொடங்கினாள். குறைவான மதிப்பளிப்பவர்களை தவிர்த்தாள். நல்ல வாடிக்கையாளர்கள் அதிகரித்தனர். அவளின் வேலைக்கும் மதிப்பு உயர்ந்தது. கல்யாணி புரிந்துகொண்டாள், பணம் முக்கியம் தான். ஆனால் சுய மரியாதை அதைவிட முக்கியம். தன்னை மதிக்கும் மனிதனை உலகமும் மதிக்கும். அவள் வாழ்க்கை இதற்கு சாட்சி. அமைதியாக இருப்பது பலவீனம் அல்ல. ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வதும் சரியல்ல. சுய மரியாதை மனிதனின் அடையாளம். அதை காக்கும் போது தான் வாழ்க்கை நிம்மதியாக இருக்கும்.

32. நன்றி சொல்ல மறந்த நாள்

மணிகண்டன் எப்போதும் பிஸியாக இருந்தான். அவனுக்கு உதவியவர்களை கவனிக்க நேரம் இல்லை. வீட்டில் அம்மா எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டார். அலுவலகத்தில் சக ஊழியர்கள் உதவினர். ஆனால் அவன் ஒருபோதும் நன்றி சொல்லவில்லை. ஒருநாள் அவன் உடல்நலக்குறைவால் வீட்டில் இருந்தான். அம்மா அவனை கவனித்துக்கொண்டார். நண்பர்கள் வேலைகளை பார்த்துக்கொண்டனர். அந்த நேரத்தில் மணிகண்டன் சிந்தித்தான். தன்னைச் சுற்றி பலர் இருப்பதை உணர்ந்தான். ஆனால் இதுவரை ஒருமுறை கூட நன்றி சொல்லவில்லை என்பதும் நினைவுக்கு வந்தது. உடல் நலம் சரியானதும், அவன் முதல் செய்தது அம்மாவிடம் நன்றி கூறுவது. பிறகு நண்பர்களிடமும், சக ஊழியர்களிடமும் நன்றி தெரிவித்தான். அவர்களின் முகங்களில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. உறவுகள் மேலும் நெருக்கமானது. மணிகண்டன் புரிந்துகொண்டான், நன்றி சொல்ல ஒரு பெரிய காரணம் தேவையில்லை. ஒரு வார்த்தை போதும். அது உறவுகளை வலுப்படுத்தும். அந்த நாள் முதல் அவன் நன்றி சொல்ல மறக்கவில்லை. நன்றி என்பது சிறிய சொல். ஆனால் அதன் மதிப்பு மிகப்பெரியது. அதை சொல்ல மறந்த நாள் தான் அவனுக்கு மிகப்பெரிய பாடமாக மாறியது. நன்றியுடன் வாழும் வாழ்க்கை எப்போதும் நிறைவானதாக இருக்கும்.

33. நிழலின் உண்மை

முருகன் ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலதிபர். அவன் எப்போதும் தன் வெற்றியைப் பற்றி பெருமை பேசுவான். “நான் தனியாக எல்லாவற்றையும் செய்தேன்” என்பதே அவன் வழக்கம். ஒருநாள் அவன் பழைய ஊருக்கு சென்றான். அங்கு அவன் சிறுவயதில் படித்த பள்ளியை பார்த்தான். ஆசிரியர் அவனை அடையாளம் கண்டார். “நீ இவ்வளவு உயர்ந்தது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி” என்றார். முருகன் சிரித்தான். ஆசிரியர் தொடர்ந்தார், “நீ படிக்க முடியாத போது, உனக்கு உதவிய நாட்கள் நினைவிருக்கிறதா?” முருகனின் மனம் சற்று கலங்கியது. வீட்டிற்கு வந்தபின் அவன் கடந்த காலத்தை நினைத்தான். தாய், தந்தை, ஆசிரியர், நண்பர்கள் அனைவரும் தன்னை தாங்கியதை உணர்ந்தான். தனியாக வெற்றி இல்லை என்பதை புரிந்தான். மறுநாள் அவன் பள்ளிக்கு உதவி செய்ய முடிவு செய்தான். மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி வழங்கினான். அவன் சொன்னான், “நான் இன்று நிற்கும் இடம், பல நிழல்களின் உதவியால்.” அந்த நாள் முதல் அவன் பெருமை பேசுவதை குறைத்தான். நன்றி உணர்வு அதிகரித்தது. முருகன் புரிந்துகொண்டான், வெற்றி வெளிச்சம் போல தெரியும். ஆனால் அதன் பின்னால் பல நிழல்கள் உழைத்திருக்கும். அந்த உண்மையை மறக்காமல் இருப்பதே உண்மையான மனிதநேயம்.

34. கேட்கத் தெரிந்தவன்

அஜய் எப்போதும் பேச விரும்புவான். கூட்டங்களில் அவனது குரல் அதிகம் கேட்கும். ஆனால் பிறர் பேசும்போது கவனிக்க மாட்டான். ஒருநாள் அவன் குழு தலைவராக நியமிக்கப்பட்டான். ஆரம்பத்தில் அவன் பழைய பழக்கத்தை தொடர்ந்தான். முடிவுகள் சரியாக வரவில்லை. குழுவினர் மனம் உடைந்தனர். அப்போது ஒரு மூத்த ஊழியர் சொன்னார், “தலைவர் பேச மட்டும் அல்ல, கேட்கவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.” அஜய்க்கு அது புதிதாக இருந்தது. அடுத்த கூட்டத்தில் அவன் அமைதியாக கேட்டான். அனைவரின் கருத்துகளையும் பதிவு செய்தான். புதிய யோசனைகள் வெளிப்பட்டன. வேலை மென்மையாக நடந்தது. குழுவின் நம்பிக்கை உயர்ந்தது. அஜய் மாற்றத்தை உணர்ந்தான். கேட்பது பலவீனம் அல்ல என்பதை புரிந்தான். சில நேரங்களில் மௌனம் தான் சிறந்த பதில். அவன் தலைமைப் பண்பு வளர்ந்தது. அலுவலகத்தில் அனைவரும் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். அஜய் புரிந்துகொண்டான், பேசுவது அறிவை காட்டும். ஆனால் கேட்பது ஞானத்தை வளர்க்கும். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில் கவனமாக கேட்பதே பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். அந்த நாள் முதல் அவன் கேட்கத் தெரிந்த மனிதனாக மாறினான்.

35. பிழைத்த விதை

ஒரு கிராமத்தில் பழைய கிணறு இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தப்படவில்லை. மக்கள் புதிய கிணற்றை பயன்படுத்தினர். ஒரு நாள் கடும் வறட்சி வந்தது. புதிய கிணறு வற்றியது. மக்கள் கவலைப்பட்டனர். அப்போது ஒரு விவசாயி பழைய கிணற்றை சுத்தம் செய்ய முடிவு செய்தான். சிலர் அவனை கேலி செய்தனர். “அது பயனில்லை” என்றனர். அவன் கவலைப்படவில்லை. குப்பைகளை அகற்றினான். மண்ணை தோண்டினான். சில நாட்கள் கழித்து, அடியில் நீர் தோன்றியது. மெதுவாக கிணறு நிரம்பியது. கிராமம் மீண்டும் உயிர் பெற்றது. அந்த விவசாயி சொன்னான், “பழையதை முழுமையாக விட்டுவிடக் கூடாது.” சில நேரங்களில் மறக்கப்பட்ட விஷயங்களே காப்பாற்றும். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். பழைய அனுபவங்கள், பழைய மதிப்புகள் அனைத்தும் பயனற்றவை அல்ல. சரியான நேரத்தில் அவை உதவும். அந்த கிணறு கிராமத்திற்கு பாடமாக மாறியது. புதுமையை விரும்புவது நல்லது. ஆனால் அடிப்படையை மறக்கக் கூடாது. பிழைத்த விதை மண்ணுக்குள் இருந்தே உயிர் தரும். அந்த உண்மை அனைவருக்கும் புரிந்தது. பழைய கிணறு போல, சில மதிப்புகள் காலம் கடந்தாலும், அவை உயிர் கொடுக்கும் சக்தி கொண்டவை.

36. ஒளிந்த வெற்றி

சுரேந்திரன் ஒரு விளையாட்டு வீரர். அவன் எப்போதும் இரண்டாம் இடத்தில் தான் வந்தான். வெற்றி அருகில் வந்து போய் விடும். மக்கள் அவனை “எப்போதும் தோல்வியாளன்” என்று அழைத்தனர். சுரேந்திரன் மனம் தளரவில்லை. தினமும் கூடுதல் பயிற்சி செய்தான். உடற்பயிற்சி, உணவு, ஓய்வு அனைத்தையும் கவனித்தான். ஒருநாள் பெரிய போட்டி வந்தது. அனைவரும் பிரபல வீரர்களை பற்றி பேசினர். சுரேந்திரனை யாரும் கவனிக்கவில்லை. போட்டி தொடங்கியது. சுரேந்திரன் அமைதியாக விளையாடினான். இறுதியில் அவன் முதல் இடம் பெற்றான். அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். அவன் சொன்னான், “வெற்றி ஒளிந்து காத்திருந்தது.” அந்த நாள் முதல் அவனின் பெயர் மாறியது. மக்கள் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். சுரேந்திரன் புரிந்துகொண்டான், தொடர்ச்சியான முயற்சி தான் வெற்றியின் ரகசியம். ஒரே நாளில் மாறாது. பல நாட்களின் உழைப்பு ஒன்று சேரும் போது, வெற்றி வெளிப்படும். அவன் வாழ்க்கை பலருக்கு நம்பிக்கை அளித்தது. உடனடி வெற்றி இல்லாததால் முயற்சியை கைவிடக் கூடாது. ஒளிந்த வெற்றி ஒருநாள் வெளிச்சத்திற்கு வரும். அதற்காக தொடர்ந்து உழைப்பதே உண்மையான வெற்றியின் பாதை.

37. சரியான சொல்

மாலதி மிகவும் நேர்மையான பெண். ஆனால் பேசும்போது கடினமான சொற்களை பயன்படுத்துவாள். “உண்மை தான்” என்று அவள் நினைப்பாள். ஒருநாள் அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு தோழியின் மனதை புண்படுத்தியது. தோழி பேசாமல் விலகினாள். மாலதிக்கு அது புரியவில்லை. பிறகு ஒரு முதியவர் அவளிடம் சொன்னார், “உண்மை மருந்து போல. அளவும் முறையும் முக்கியம்.” மாலதி சிந்தித்தாள். உண்மை சொல்லும் போது உணர்வை கவனிக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தாள். அவள் தோழியிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள். மென்மையாக பேசினாள். உறவு மீண்டும் சரியானது. அந்த நாள் முதல் மாலதி வார்த்தைகளை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். உண்மை சொல்லுவதை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் சொல்லும் முறையை மாற்றினாள். மக்கள் அவளுடன் நெருக்கமாக பழகத் தொடங்கினர். மாலதி புரிந்துகொண்டாள், சொல் ஒரு கருவி. அது காயப்படுத்தவும் குணப்படுத்தவும் முடியும். சரியான சொல் சரியான நேரத்தில் சொல்லப்பட்டால், அது வாழ்க்கையை அழகாக்கும். உண்மை மட்டும் போதாது. மனிதநேயம் சேர வேண்டும். அந்த சமநிலையே நல்ல உறவுகளின் அடித்தளம்.

38. கற்றுக்கொடுக்கும் தோல்வி

அரவிந்த் பள்ளியில் மிகவும் புத்திசாலி என்று அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டவன். தேர்வுகளில் எப்போதும் முதல் மதிப்பெண் அவனுக்கே. அதனால் தோல்வி என்றால் என்னவென்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. ஒரு ஆண்டு முக்கியமான போட்டித் தேர்வில் அவன் தோல்வியடைந்தான். அந்த செய்தி அவனை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அவன் தன்னைப் பற்றி சந்தேகப்படத் தொடங்கினான். வீட்டில் தனியாக உட்கார்ந்து பல நாள்கள் யோசித்தான். பின்னர் தன் தவறுகளை ஆராய்ந்தான். அதிக தன்னம்பிக்கை, போதிய பயிற்சி இல்லாமை, அலட்சியம் ஆகியவை காரணம் என்பதை உணர்ந்தான். அடுத்த முயற்சிக்கு அவன் திட்டமிட்டு தயாரானான். உதவி கேட்டான். பயிற்சி பெற்றான். பொறுமையுடன் படித்தான். அடுத்த தேர்வில் அவன் சிறப்பாக வெற்றி பெற்றான். அரவிந்த் புரிந்துகொண்டான், வெற்றி மகிழ்ச்சி தரும். ஆனால் தோல்வி கற்றுத்தரும். தோல்வி இல்லையென்றால் வளர்ச்சி இல்லை. அந்த அனுபவம் அவனை பணிவான மனிதனாக மாற்றியது. இனி வெற்றியை அவன் பெருமையாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. தோல்வியை பயமாகவும் பார்க்கவில்லை. இரண்டையும் வாழ்க்கையின் ஆசிரியர்களாக ஏற்றுக்கொண்டான். கற்றுக்கொடுக்கும் தோல்வி தான் உண்மையான வழிகாட்டி என்பதை அவன் வாழ்க்கை நிரூபித்தது.

39. தாமதமான புரிதல்

ரேகா தனது தந்தையை எப்போதும் கடினமான மனிதர் என்று நினைத்தாள். அவர் அதிகம் பேசமாட்டார். பாராட்டும் சொல்லமாட்டார். ரேகா இதை அன்பின்மையாக எடுத்துக்கொண்டாள். வேலை கிடைத்ததும் வேறு நகரம் சென்றாள். தொடர்பு குறைந்தது. சில ஆண்டுகள் கழித்து தந்தை உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டார். ரேகா வீட்டிற்கு திரும்பினாள். தந்தை அவளுக்காக சேமித்து வைத்திருந்த ஆவணங்களையும், அவள் குழந்தை பருவ புகைப்படங்களையும் காட்டினார். ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும் அவர் கவனித்ததை ரேகா உணர்ந்தாள். பேசாமல் காட்டிய அன்பு அது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. இதுவரை புரியாமல் போனதை நினைத்து வருந்தினாள். தந்தை மெதுவாக சொன்னார், “சொல்ல தெரியாத அன்பும் உண்மையானதே.” அந்த நாள் ரேகாவின் மனதில் பெரிய மாற்றம் வந்தது. அன்பு ஒரே வடிவத்தில் இருக்காது என்பதை புரிந்துகொண்டாள். சில அன்புகள் செயல்களில் மறைந்திருக்கும். தாமதமான புரிதல் தான் அவளுக்கு கிடைத்த பெரிய பாடம். இனி அவள் உறவுகளை மேற்பரப்பில் மட்டும் பார்க்கவில்லை. உள்ளார்ந்த உணர்வுகளை மதிக்கத் தொடங்கினாள்.

40. கேள்வி கேட்ட குழந்தை

ஒரு கிராமத்தில் சிறுவன் ஆதித் இருந்தான். அவன் எதையும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். ஆசிரியர்கள் சில நேரம் எரிச்சலடைந்தனர். “அதிக கேள்வி நல்லதல்ல” என்றனர். ஆனால் ஆதித் நிறுத்தவில்லை. ஏன், எப்படி என்று கேட்பது அவன் இயல்பு. ஒருநாள் பள்ளியில் ஒரு அறிவியல் கண்காட்சி நடந்தது. ஆதித் செய்த சிறிய மாதிரி அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. அவன் கேள்விகள் தான் அந்த யோசனையை உருவாக்கின. பெரிய அதிகாரி அவனை பாராட்டினார். “கேள்விகள் தான் கண்டுபிடிப்புகளின் தொடக்கம்” என்றார். ஆசிரியர்களும் தங்கள் எண்ணத்தை மாற்றினர். ஆதித் மகிழ்ந்தான். அவன் புரிந்துகொண்டான், கேள்வி கேட்பது மரியாதையின்மை அல்ல. அது அறிவின் தேடல். காலம் சென்றபின் ஆதித் ஒரு விஞ்ஞானியாக மாறினான். புதிய கண்டுபிடிப்புகள் செய்தான். சிறுவயதில் அடக்கப்பட்டிருந்தால், அவன் இவ்வளவு உயரம் சென்றிருக்க முடியாது. இந்த உலகம் கேள்வி கேட்பவர்களால் தான் முன்னேறுகிறது. சரியான கேள்வி சரியான வழியை காட்டும். ஆதித்தின் கதை குழந்தைகளுக்கு மட்டும் அல்ல, பெரியவர்களுக்கும் ஒரு பாடம். கேள்வி கேட்கத் தயங்காத மனம் தான் வளர்ச்சியின் அடிப்படை.

41. பகிர்ந்த பொறுப்பு

ஒரு அலுவலகத்தில் குழு வேலை கொடுக்கப்பட்டது. அனைவரும் தங்கள் பங்கைக் குறைவாகச் செய்ய முயன்றனர். பொறுப்பு ஒருவர்மீது தள்ளப்பட்டது. வேலை தாமதமானது. மேலாளர் வருத்தப்பட்டார். அப்போது நந்தினி பேசினாள். “ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பங்கை சரியாக செய்தால் வேலை சுமையாக இருக்காது.” அவள் முதலில் தன் பங்கைக் கூடுதலாக செய்தாள். மற்றவர்களும் அதை பார்த்து மாற்றம் கொண்டனர். வேலை சரியான நேரத்தில் முடிந்தது. குழு வெற்றி பெற்றது. அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். நந்தினி புரிந்துகொண்டாள், பொறுப்பை பகிர்ந்தால் தான் வேலை சுலபமாகும். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். வீட்டில், வேலை இடத்தில், சமூகத்தில் எல்லாம். ஒருவர் மட்டும் சுமக்க முடியாது. அனைவரும் சேர்ந்து சுமந்தால் தான் முன்னேற்றம். அந்த நாள் முதல் அந்த குழு ஒருங்கிணைந்ததாக மாறியது. குற்றம் சுட்டிக்காட்டுவதை விட, பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதே நல்ல முடிவை தரும். பகிர்ந்த பொறுப்பு தான் பகிர்ந்த வெற்றியை உருவாக்கும் என்பதை அந்த அனுபவம் அனைவருக்கும் உணர்த்தியது.

42. கடைசி முயற்சி

சந்திரா தனது சிறு தொழிலை தொடங்கி பலமுறை தோல்வியடைந்தாள். பண இழப்பு, விமர்சனம், சோர்வு அனைத்தையும் சந்தித்தாள். பலர் அவளிடம் நிறுத்தச் சொன்னார்கள். “இதுவே கடைசி முயற்சி” என்று அவள் தானே முடிவு செய்தாள். முன்பைவிட கவனமாக திட்டமிட்டாள். பழைய தவறுகளை திருத்தினாள். வாடிக்கையாளர்களின் கருத்துகளை கேட்டாள். முழு மனதுடன் முயற்சி செய்தாள். ஆரம்பத்தில் பெரிய லாபம் இல்லை. ஆனால் மெதுவாக வளர்ச்சி வந்தது. சில மாதங்களில் தொழில் நிலைபெற்றது. சந்திரா மகிழ்ந்தாள். அவள் புரிந்துகொண்டாள், கடைசி முயற்சி என்றே இல்லாது. ஒவ்வொரு முயற்சியும் புதிய வாய்ப்பு. ஆனால் மனதில் நம்பிக்கை இருந்தால் மட்டுமே. தோல்விகள் அவளை உடைக்கவில்லை. உருவாக்கின. சந்திராவின் கதை பலருக்கு ஊக்கமாக மாறியது. கைவிட நினைக்கும் தருணமே வெற்றிக்கு அருகில் இருக்கும். அந்த ஒரு முயற்சி வாழ்க்கையை மாற்றும். அதற்காக தைரியமாக நிற்க வேண்டும். கடைசி முயற்சி என்ற எண்ணமே பல நேரம் முதல் வெற்றியாக மாறுகிறது.

43. அமைதியின் சக்தி

மகேஷ் எப்போதும் வாக்குவாதம் செய்யும் பழக்கம் கொண்டவன். யாராவது எதிர்மறை கருத்து சொன்னால் உடனே பதில் சொல்வான். அலுவலகத்தில் இதனால் பல பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டன. ஒருநாள் ஒரு கூட்டத்தில் அவனைப் பற்றி தவறான குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டது. அனைவரும் அவன் பதிலை எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் அந்த நாள் மகேஷ் அமைதியாக இருந்தான். எந்த விளக்கமும் தரவில்லை. கூட்டம் முடிந்தது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு உண்மை வெளிவந்தது. குற்றச்சாட்டு தவறானது என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. மேலாளர் மகேஷிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அனைவரும் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். மகேஷ் அந்த அனுபவத்தில் ஒரு பெரிய பாடம் கற்றுக்கொண்டான். எல்லா நேரமும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில் அமைதியே உண்மையை பாதுகாக்கும். சத்தமாக பேசுவது தற்காலிக வெற்றியை தரலாம். ஆனால் அமைதி நீண்டகால மரியாதையை தரும். அந்த நாள் முதல் மகேஷ் வார்த்தைகளை கவனமாக பயன்படுத்தினான். தேவையில்லாத வாக்குவாதங்களை தவிர்த்தான். அவன் வாழ்க்கை எளிமையானது. உறவுகள் சீரானது. அமைதி பலவீனம் அல்ல என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அது மனவலிமையின் வெளிப்பாடு. சரியான நேரத்தில் மௌனம் காத்துக்கொள்வதே அறிவின் அடையாளம் என்பதை அவன் வாழ்க்கை நிரூபித்தது.

44. மறுக்கத் தெரிந்த நாள்

கீதா அனைவருக்கும் பிடித்த பெண். காரணம் அவள் யாரையும் மறுக்க மாட்டாள். கூடுதல் வேலை, தேவையற்ற உதவி அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வாள். இதனால் அவள் எப்போதும் சோர்வாக இருந்தாள். தன் வேலைகளை சரியாக செய்ய முடியாமல் போனது. ஒருநாள் உடல்நலக்குறைவு காரணமாக அவள் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டாள். மருத்துவர் கேட்டார், “நீ எப்போது உனக்காக நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறாய்?” அந்த கேள்வி அவளை சிந்திக்க வைத்தது. வீடு திரும்பிய பிறகு அவள் முடிவு செய்தாள். இனி எல்லாவற்றிற்கும் ‘ஆம்’ சொல்லமாட்டேன் என்று. தேவையற்ற கோரிக்கைகளை மரியாதையுடன் மறுத்தாள். ஆரம்பத்தில் சிலர் கோபப்பட்டனர். பின்னர் அவளின் எல்லைகளை புரிந்துகொண்டனர். கீதாவின் வேலை தரம் மேம்பட்டது. மனஅழுத்தம் குறைந்தது. அவள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள். கீதா புரிந்துகொண்டாள், மறுப்பது தவறு அல்ல. தன்னை காப்பாற்றிக் கொள்வதே சுய அன்பு. எல்லோருக்கும் உதவ முயன்றால், இறுதியில் யாருக்கும் பயனில்லாமல் போகும். சரியான இடத்தில் ‘இல்லை’ சொல்லத் தெரிந்தால் தான் வாழ்க்கை சமநிலையுடன் இருக்கும். அந்த நாள் கீதாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய தொடக்கமாக மாறியது.

45. பழக்கத்தின் பாதை

ரமேஷ் சிறுவயதிலிருந்தே இரவு நேரத்தில் தாமதமாக தூங்குவான். காலை எழுந்து வேலைக்கு செல்ல சிரமப்படுவான். பலமுறை மாற்ற முயன்றும் முடியவில்லை. ஒருநாள் அவன் வாழ்க்கையில் பெரிய வாய்ப்பு வந்தது. ஆனால் நேரத்திற்கு செல்ல முடியாமல் அந்த வாய்ப்பை இழந்தான். அதுவே அவனை உலுக்கியது. அன்றே அவன் ஒரு சிறிய முடிவு எடுத்தான். இன்று முதல் பத்து நிமிடம் முன்பே தூங்குவேன் என்று. அடுத்த நாள் பத்து நிமிடம் முன்பே எழுந்தான். பெரிய மாற்றம் இல்லை. ஆனால் அவன் தொடர்ந்தான். வாரங்கள் கடந்தன. தூக்க நேரம் மாறியது. காலை பழக்கம் உருவானது. அவன் வேலைகள் சீரானது. ஆரோக்கியம் மேம்பட்டது. புதிய வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. ரமேஷ் புரிந்துகொண்டான், வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்மானங்கள் தேவையில்லை. சிறிய பழக்கங்கள் போதும். அவற்றை தொடர்ச்சியாக செய்ய வேண்டும். பழக்கம் தான் பாதையை உருவாக்கும். அந்த பாதை தான் இலக்கை அடைய வழி காட்டும். ஒரு சிறிய மாற்றம் அவன் முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றியது. பழக்கங்களை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது என்பதை அவன் அனுபவம் சொல்லிக் கொடுத்தது.

46. மதிப்பு கிடைத்த உழைப்பு

லோகநாதன் ஒரு தூய்மை பணியாளர். தினமும் காலையில் மற்றவர்கள் வருவதற்கு முன்பே வேலை தொடங்குவான். ஆனால் யாரும் அவனை கவனிக்கவில்லை. ஒருநாள் அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கிய நிகழ்ச்சி நடந்தது. லோகநாதன் வழக்கத்தை விட அதிகமாக உழைத்தான். அலுவலகம் பிரகாசமாக இருந்தது. விருந்தினர்கள் பாராட்டினர். மேலாளர் விசாரித்தபோது அந்த உழைப்பின் பின்னால் லோகநாதன் இருப்பது தெரிந்தது. அனைவரின் முன்னிலும் அவனை பாராட்டினார். அந்த நாள் லோகநாதனின் கண்களில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. பணம் அல்ல. மரியாதை தான் அவனை நெகிழ வைத்தது. அந்த நாள் முதல் சக ஊழியர்கள் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். லோகநாதன் புரிந்துகொண்டான், உழைப்பு எப்போதும் வீணாகாது. தாமதமாக வந்தாலும் மதிப்பு கண்டிப்பாக கிடைக்கும். வெளிச்சத்தில் இல்லாத உழைப்பும் வாழ்க்கையை இயக்குகிறது. அந்த உழைப்பை மதிப்பதே மனிதநேயம். லோகநாதனின் கதை அனைவருக்கும் நினைவூட்டியது. பதவி பெரியதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. உழைப்பு நேர்மையானதாக இருந்தால் போதும். மதிப்பு தானாக வரும்.

47. நம்பிக்கையை கொடுத்த வார்த்தை

பிரியா ஒரு நேர்முகத் தேர்வில் தொடர்ந்து தோல்வி கண்டாள். தன்னம்பிக்கை குறைந்தது. ஒருநாள் அவள் ஒரு பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்தாள். அங்கு ஆசிரியர் சொன்ன ஒரு வரி அவள் மனதில் பதிந்தது. “இன்றில்லை என்றால் நாளை. ஆனால் நீ முடியும்.” அந்த வார்த்தை அவளுக்கு புதிய நம்பிக்கை கொடுத்தது. அவள் தயாரிப்பை மாற்றினாள். தன் பலவீனங்களை கவனித்தாள். தினமும் சிறிது முன்னேற்றம் செய்தாள். சில மாதங்களில் அவள் மீண்டும் ஒரு நேர்முகத் தேர்வுக்கு சென்றாள். இந்த முறை அவள் அமைதியாக இருந்தாள். தன்னம்பிக்கை இருந்தது. முடிவில் அவள் தேர்ச்சி பெற்றாள். பிரியா ஆசிரியரை நினைத்து நன்றி கூறினாள். அவள் புரிந்துகொண்டாள், சில வார்த்தைகள் வாழ்க்கையை மாற்றும் சக்தி கொண்டவை. சரியான நேரத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு நம்பிக்கை வார்த்தை மனிதனை எழுப்பும். அந்த நாள் முதல் பிரியா பிறரையும் ஊக்கப்படுத்தத் தொடங்கினாள். ஏனெனில் அவள் அனுபவித்தாள். நம்பிக்கை பகிர்ந்தால் குறையாது. மாறாக அது பல மடங்கு பெருகும். ஒரு நல்ல வார்த்தை தான் அவள் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக மாறியது.

48. காத்திருக்கும் மனம்

செல்வி ஒரு சிறிய கடையில் வேலை செய்தாள். அவளுடைய கனவு ஒரு நல்ல வேலை கிடைப்பது. தினமும் விண்ணப்பங்கள் அனுப்பினாள். பதில் எதுவும் வரவில்லை. நாட்கள் மாதங்களாக மாறின. வீட்டில் அனைவரும் வேறு வேலை பார்க்கச் சொன்னார்கள். ஆனால் செல்வி மனம் உடையவில்லை. அவள் திறமையை மேம்படுத்திக் கொண்டாள். புதிய விஷயங்களை கற்றுக்கொண்டாள். சில நேரங்களில் நம்பிக்கை குறைந்தது. இருந்தாலும் அவள் காத்திருந்தாள். ஒருநாள் எதிர்பாராத வகையில் ஒரு அழைப்பு வந்தது. அவள் விரும்பிய நிறுவனத்திலிருந்து. நேர்முகத் தேர்வுக்கு சென்றாள். அமைதியாகவும் தன்னம்பிக்கையுடனும் பதில் அளித்தாள். முடிவில் அவள் தேர்வு செய்யப்பட்டாள். அந்த நாள் அவளுக்கு மறக்க முடியாத நாள். செல்வி புரிந்துகொண்டாள், காத்திருப்பது வீணல்ல. அது மனதை வலுப்படுத்தும். அவசர முடிவுகள் சில நேரம் பாதையை மாற்றிவிடும். பொறுமை சரியான இடத்துக்கு கொண்டு செல்லும். அவள் அனுபவம் பலருக்கு ஊக்கமாக மாறியது. கனவுகள் தாமதமாக நிறைவேறலாம். ஆனால் காத்திருக்கும் மனம் இருந்தால் அவை தப்பிப்போவதில்லை. சரியான நேரம் வந்தால் கதவு தானாக திறக்கும்.

49. திரும்பி வந்த நம்பிக்கை

பாலாஜி ஒரு சிறிய வியாபாரத்தில் பெரும் இழப்பு சந்தித்தான். கடன், அழுத்தம், விமர்சனம் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் வந்தது. அவன் தன்னம்பிக்கையை இழந்தான். நண்பர்களை தவிர்த்தான். ஒருநாள் அவன் பழைய நண்பரை சந்தித்தான். நண்பன் அவனுடைய நிலையை கேட்டான். பாலாஜி எல்லாவற்றையும் சொன்னான். நண்பன் சொன்னான், “நீ தோற்றவன் இல்லை. நீ முயன்றவன்.” அந்த வார்த்தைகள் பாலாஜியின் மனதை தொட்டது. அவன் மீண்டும் முயற்சி செய்ய முடிவு செய்தான். சிறிய அளவில் புதிய வியாபாரம் தொடங்கினான். இந்த முறை அவன் கவனமாக இருந்தான். செலவுகளை கட்டுப்படுத்தினான். வாடிக்கையாளர்களின் நம்பிக்கையை சம்பாதித்தான். மெதுவாக வியாபாரம் வளர்ந்தது. கடன்கள் குறைந்தன. பாலாஜியின் முகத்தில் மீண்டும் நம்பிக்கை வந்தது. அவன் புரிந்துகொண்டான், தோல்வி முடிவு அல்ல. அது ஒரு இடைவேளை. சரியான வார்த்தை சரியான நேரத்தில் கிடைத்தால், மனிதன் மீண்டும் எழுந்து நிற்க முடியும். பாலாஜியின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை திரும்பி வந்தது. அந்த நம்பிக்கை தான் அவனை முன்னே நடத்தும் சக்தியாக மாறியது.

50. கவனிக்கப்படாத வேலை

மீனா அலுவலகத்தில் சிறிய பொறுப்பில் இருந்தாள். அவள் செய்யும் வேலை யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் அவள் எப்போதும் கவனமாகச் செய்தாள். சிலர் அவளை பொருட்படுத்தவில்லை. ஒருநாள் அலுவலகத்தில் திடீர் ஆய்வு நடந்தது. பல கோப்புகளில் பிழைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. மீனா பார்த்துக் கொண்டிருந்த கோப்புகளில் மட்டும் எந்த தவறும் இல்லை. மேலாளர் ஆச்சரியப்பட்டார். விசாரித்த போது, மீனாவின் உழைப்பு தெரிய வந்தது. அனைவரின் முன்னிலையில் அவளை பாராட்டினார். அவளுக்கு பதவி உயர்வு வழங்கப்பட்டது. மீனா சிரித்தாள். அவள் ஒருபோதும் பாராட்டுக்காக வேலை செய்யவில்லை. தன் பொறுப்புக்காக செய்தாள். அந்த நாள் அவளுக்கு உணர்த்தியது, கவனிக்கப்படாத வேலை கூட முக்கியமானது. வெளியில் தெரியாத உழைப்பே அடித்தளமாக இருக்கும். அந்த அடித்தளம் உறுதியானால் தான் மேலே கட்டிடம் நிற்கும். மீனா புரிந்துகொண்டாள், தன்னை யார் பார்க்கிறார்கள் என்பது முக்கியமல்ல. தன் வேலை சரியாக இருக்கிறதா என்பதே முக்கியம். வாழ்க்கையும் அதே போல. நேர்மையாக செய்யப்படும் வேலை ஒருநாள் கண்டிப்பாக மதிப்பை பெறும்.

51. சொல்லாத நன்றி

குமார் தனது வாழ்க்கையில் பலரின் உதவியை பெற்றிருந்தான். ஆனால் நன்றி சொல்லும் பழக்கம் அவனுக்கு இல்லை. எல்லாவற்றையும் இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டான். ஒருநாள் அவன் பழைய ஆசிரியரை சந்தித்தான். ஆசிரியர் அவனை பார்த்து மகிழ்ந்தார். “நீ நன்றாக இருக்கிறாய் என்பதே எனக்கு போதும்” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் குமாரை சிந்திக்க வைத்தது. அவன் நினைத்தான், இந்த மனிதர் என் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியம். ஆனால் நான் ஒருமுறை கூட நன்றி சொல்லவில்லை. அன்றே அவன் ஆசிரியரிடம் நன்றி கூறினான். ஆசிரியரின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. குமாருக்கு மன நிறைவு கிடைத்தது. அந்த நாள் முதல் அவன் நன்றி சொல்ல மறக்கவில்லை. அம்மாவிடம், நண்பர்களிடம், சக ஊழியர்களிடம் நன்றி கூறினான். உறவுகள் மேலும் நெருக்கமானது. குமார் புரிந்துகொண்டான், நன்றி என்பது பெரிய செயல் அல்ல. ஒரு வார்த்தை தான். ஆனால் அது மனங்களை இணைக்கும் பாலம். சொல்லாத நன்றி மனதில் பாரமாக இருக்கும். சொல்லிவிட்டால் மனம் லேசாகும். அந்த உண்மை அவன் வாழ்க்கையை மாற்றியது. நன்றியுடன் வாழும் மனிதன் எப்போதும் வளமானவன்.

52. இறுதி வரை முயற்சி

ராஜேஷ் ஒரு விளையாட்டு வீரர். பல போட்டிகளில் தோல்வியடைந்தான். கடைசி போட்டி என்று அனைவரும் சொன்னார்கள். உடல் சோர்வு, மன அழுத்தம் அனைத்தும் இருந்தது. இருந்தாலும் அவன் அந்த போட்டியில் பங்கேற்றான். “இது கடைசி முயற்சி” என்று முடிவு செய்தான். போட்டி நடக்கும் போது அவன் முழு கவனத்தையும் செலுத்தினான். தோல்வி பற்றிய எண்ணங்களை விட்டுவிட்டான். இறுதி சுற்றில் அவன் எதிர்பாராத வகையில் சிறப்பாக விளையாடினான். முடிவில் அவன் வெற்றி பெற்றான். அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். ராஜேஷ் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. அவன் புரிந்துகொண்டான், முயற்சியை விட்டுவிட்டால் தான் தோல்வி. இறுதி வரை முயற்சி செய்தால் வாய்ப்பு எப்போதும் இருக்கும். அந்த வெற்றி அவனை மட்டும் அல்ல, பலரை ஊக்கப்படுத்தியது. வாழ்க்கையிலும் பலர் பாதியில் நிறுத்திவிடுகிறார்கள். ஆனால் ஒரு படி மேலும் சென்றால் வெற்றி காத்திருக்கலாம். ராஜேஷின் கதை இதை நினைவூட்டுகிறது. இறுதி வரை முயற்சி செய்வதே உண்மையான வெற்றியின் அடையாளம்.

53. சிறிய முடிவு

அஜிதா தினமும் வேலைக்கு செல்லும் போது பேருந்தைத் தவற விடுவாள். காரணம் காலை நேர சோம்பல். இதனால் அவள் எப்போதும் தாமதமாக அலுவலகம் சென்றாள். மேலாளர் எச்சரித்தார். அன்றைய தினம் வீட்டில் அம்மா சொன்னார், “ஐந்து நிமிடம் முன் எழுந்தால் போதும்.” அஜிதா சிரித்தாள். ஆனால் அந்த இரவு அவள் யோசித்தாள். பெரிய மாற்றம் தேவையில்லை. ஒரு சிறிய முடிவு போதும். மறுநாள் அவள் ஐந்து நிமிடம் முன் எழுந்தாள். அவசரம் இல்லை. பேருந்தை தவற விடவில்லை. அந்த நாள் மனம் அமைதியாக இருந்தது. அவள் அதையே தொடர்ந்தாள். சில நாட்களில் அவள் பழக்கம் மாறியது. அலுவலகத்தில் நேரம்守ம் மேம்பட்டது. மேலாளர் பாராட்டினார். அஜிதா புரிந்துகொண்டாள், வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்மானங்கள் தேவையில்லை. சிறிய முடிவுகள் தான் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கும். நாம் செய்யும் சிறிய அலட்சியங்கள் கூட பெரிய விளைவுகளை தரும். அதேபோல் சிறிய கவனமும் பெரிய நன்மையை தரும். அந்த ஐந்து நிமிடம் அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒழுங்கை கொண்டு வந்தது. அஜிதா இனி எதையும் “சிறியது” என்று அலட்சியம் செய்யவில்லை. ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும் ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கும் என்பதை அவள் அனுபவத்தில் கற்றுக்கொண்டாள்.

54. பேசாத துணை

விக்னேஷ் கடினமான காலத்தை கடந்து கொண்டிருந்தான். வேலை அழுத்தம், குடும்ப கவலை அனைத்தும் சேர்ந்து அவனை சோர்வடையச் செய்தது. அவன் நண்பர்களிடம் பேசவில்லை. தனிமையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். ஒருநாள் அவன் பழைய நண்பன் கார்த்திக் அவனை சந்திக்க வந்தான். அதிகம் பேசவில்லை. எதுவும் கேட்கவில்லை. அமைதியாக அவனுடன் அமர்ந்தான். தேநீர் குடித்தார்கள். நேரம் சென்றது. விக்னேஷ் மனம் லேசானது. அந்த அமைதி அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. கார்த்திக் கிளம்பும் போது சொன்னான், “நான் பேச வரவில்லை. உன்னுடன் இருக்க வந்தேன்.” அந்த வார்த்தைகள் விக்னேஷின் மனதை தொட்டது. அவன் உணர்ந்தான், எல்லா ஆதரவுக்கும் வார்த்தைகள் தேவையில்லை. சில நேரங்களில் இருப்பதே போதும். அந்த நாள் முதல் விக்னேஷ் தனிமையைப் பயப்படவில்லை. சரியான மனிதர் அருகில் இருந்தால் போதும் என்பதை புரிந்துகொண்டான். நட்பு என்பது ஆலோசனை அல்ல. அது துணை. பேசாத துணை தான் பல நேரங்களில் பெரிய பலமாக இருக்கும். கார்த்திக்கின் அமைதி விக்னேஷை மீண்டும் எழுந்து நிற்க வைத்தது. அந்த நட்பு அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு உறுதியான ஆதாரமாக மாறியது.

55. திருத்திய பாதை

சஞ்சய் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி குழப்பத்தில் இருந்தான். எடுத்த முடிவுகள் பல தவறாக போனது. அதனால் அவன் தன்னை குற்றம் சாட்டிக் கொண்டிருந்தான். “இனி எல்லாம் முடிந்தது” என்று நினைத்தான். ஒருநாள் அவன் ஒரு முதியவரை சந்தித்தான். தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி சொன்னான். முதியவர் சிரித்தார். “நீ தவறான பாதையில் சென்றாய். ஆனால் இன்னும் நடக்கிறாய். நிற்கவில்லை. அதுவே போதும்.” அந்த வார்த்தைகள் சஞ்சய்க்கு புதிய பார்வை கொடுத்தது. அவன் கடந்த தவறுகளை மாற்ற முடியாது. ஆனால் வரும் பாதையை திருத்த முடியும். அன்றே அவன் புதிய முடிவுகளை எடுத்தான். சிறிய படிகளாக முன்னேறினான். பழைய தவறுகளை திருத்த முயன்றான். மெதுவாக அவன் வாழ்க்கை சீரடைந்தது. சஞ்சய் புரிந்துகொண்டான், தவறு செய்வது மனித இயல்பு. அதில் சிக்கி நிற்பது தான் தவறு. பாதையை திருத்திக் கொள்வதே புத்திசாலித்தனம். வாழ்க்கை ஒரே நேர்கோடு அல்ல. பல வளைவுகள் உண்டு. அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டால் தான் பயணம் இனிமையாக இருக்கும். சஞ்சய் இனி தன்னை குற்றம் சாட்டவில்லை. ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய வாய்ப்பாக பார்த்தான். திருத்திய பாதை அவனை நிம்மதிக்கு அழைத்துச் சென்றது.

56. பகிர்ந்த சுமை

லதா வீட்டிலும் அலுவலகத்திலும் எல்லா வேலைகளையும் தனியாகச் செய்தாள். உதவி கேட்க தயங்கினாள். “நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்பதே அவள் பதில். இதனால் அவள் சோர்வடைந்தாள். உடல்நலமும் பாதிக்கப்பட்டது. ஒருநாள் மருத்துவர் சொன்னார், “சுமையை பகிர்ந்தால் தான் உடல் குணமாகும்.” அந்த வார்த்தைகள் அவளை சிந்திக்க வைத்தது. அவள் வீட்டில் வேலைகளை பகிரத் தொடங்கினாள். அலுவலகத்தில் உதவி கேட்டாள். ஆரம்பத்தில் அவளுக்கு சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் மெதுவாக அவள் லேசாக உணர்ந்தாள். வேலைகள் சரியான நேரத்தில் முடிந்தது. உறவுகள் நெருக்கமானது. லதா புரிந்துகொண்டாள், எல்லாவற்றையும் தனியாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமே சுமையாகும். பகிர்ந்தால் தான் சுமை குறையும். வாழ்க்கை போட்டி அல்ல. அது ஒரு குழு பயணம். அந்த நாள் முதல் லதா உதவி கேட்பதை பலவீனமாக நினைக்கவில்லை. அது புத்திசாலித்தனம் என்று புரிந்துகொண்டாள். பகிர்ந்த சுமை தான் நீண்ட பயணத்தை சுலபமாக்கும். இந்த உண்மை அவள் வாழ்க்கையை சமநிலைக்கு கொண்டு வந்தது.

57. சரியான பாராட்டு

நரேன் ஒரு குழுவில் வேலை செய்தான். அவன் சக ஊழியர் ரவி எப்போதும் அமைதியாக வேலை செய்வான். யாரும் அவனை கவனிக்கவில்லை. ஒரு நாள் குழு கடினமான பணியை முடித்தது. அனைவரும் தங்கள் பங்களிப்பை பற்றி பேசினர். நரேன் மட்டும் ரவியை பற்றி சொன்னான். “இந்த வேலை ரவியின் உதவியில்லாமல் முடியாது.” அனைவரும் ரவியை பார்த்தனர். அவன் முகத்தில் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் தெரிந்தது. அந்த பாராட்டு அவனுக்கு பெரிய ஊக்கமாக மாறியது. அதன்பிறகு ரவி இன்னும் ஆர்வமாக வேலை செய்யத் தொடங்கினான். குழுவின் செயல்திறன் உயர்ந்தது. நரேன் புரிந்துகொண்டான், சரியான நேரத்தில் கொடுக்கப்படும் பாராட்டு மனிதனை மாற்றும் சக்தி கொண்டது. அது பணம் போல அல்ல. ஆனால் அதைவிட மதிப்பானது. பாராட்டு போட்டியை உருவாக்காது. ஊக்கத்தை உருவாக்கும். அந்த நாள் முதல் நரேன் நல்ல வேலை செய்தவர்களை மறக்காமல் பாராட்டினான். அலுவலக சூழல் மகிழ்ச்சியாக மாறியது. அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் மதிக்கத் தொடங்கினர். சரியான பாராட்டு உறவுகளை வலுப்படுத்தும். அந்த ஒரு வார்த்தை தான் பல நேரங்களில் மனிதனை உயரத்திற்கு கொண்டு செல்லும். இந்த உண்மை நரேனின் அனுபவத்தில் உறுதியாகியது.

58. தைரியமான முடிவு

பிரசாத் ஒரு பாதுகாப்பான வேலையில் இருந்தான். சம்பளம் குறைவாக இருந்தாலும், நிலைத்தன்மை இருந்தது. ஆனால் அவனுக்குள் ஒரு ஆசை இருந்தது. தன் சொந்த தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்று. பயம் அவனை தடுத்தது. குடும்பமும் நண்பர்களும் அவனை எச்சரித்தனர். “ஆபத்து எடுக்க வேண்டாம்” என்றனர். பல இரவுகள் அவன் தூங்காமல் யோசித்தான். இறுதியில் ஒரு முடிவு எடுத்தான். முழுவதும் அல்ல. பகுதி நேரமாக தொழிலை தொடங்க முடிவு செய்தான். வேலை செய்தபடியே முயற்சி செய்தான். ஆரம்பத்தில் பல சிரமங்கள் வந்தன. லாபம் இல்லை. சோர்வு வந்தது. ஆனால் அவன் தைரியத்தை இழக்கவில்லை. மெதுவாக வாடிக்கையாளர்கள் வந்தனர். தொழில் வளர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் அவன் முழு நேரமாக அதில் இறங்கினான். அந்த நாள் அவனுக்கு பெருமை தரும் நாள். பிரசாத் புரிந்துகொண்டான், தைரியம் என்பது பயம் இல்லாமை அல்ல. பயத்துடன் எடுக்கப்படும் சரியான முடிவு தான் தைரியம். ஒரே நாளில் வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டியதில்லை. புத்திசாலித்தனமான படிகள் போதும். அந்த தைரியமான முடிவு அவனுக்கு புதிய அடையாளம் கொடுத்தது. வாழ்க்கையில் முன்னேற ஆபத்து தேவை. ஆனால் அது கணக்குடன் இருக்க வேண்டும். பிரசாதின் கதை இதை அழகாக உணர்த்தியது.

59. மறந்த திறன்

சித்ரா பள்ளியில் ஓவியம் வரைவதில் சிறந்தவள். ஆனால் காலப்போக்கில் படிப்பு, வேலை என்று அந்த திறனை மறந்துவிட்டாள். அலுவலக வாழ்க்கை ஒரே மாதிரி சென்றது. ஒருநாள் அவள் ஒரு குழந்தைக்கு ஓவியம் வரைய கற்றுக்கொடுக்க நேர்ந்தது. தானாகவே அவளின் கை ஓடத் தொடங்கியது. பழைய மகிழ்ச்சி திரும்பி வந்தது. அவள் மீண்டும் ஓவியம் வரையத் தொடங்கினாள். அது அவளுக்கு மன அமைதியை கொடுத்தது. சில மாதங்களில் அவள் ஓவியங்களை சமூக ஊடகத்தில் பகிர்ந்தாள். நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. சிலர் வாங்கவும் தொடங்கினர். சித்ரா ஆச்சரியப்பட்டாள். அவள் மறந்திருந்த திறன் அவளுக்கு புதிய வாய்ப்பை கொடுத்தது. சித்ரா புரிந்துகொண்டாள், எல்லா திறன்களும் பயன்படாமல் போகாது. சரியான நேரத்தில் அவை மீண்டும் வெளிப்படும். வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் நம்மை இழக்காமல், நம்முள் இருக்கும் கலைகளை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். அவை நம்மை மீண்டும் நம்மிடம் கொண்டு வரும். சித்ராவின் வாழ்க்கையில் ஓவியம் ஒரு பொழுதுபோக்காக தொடங்கி, அடையாளமாக மாறியது. மறந்த திறன் தான் அவளுக்கு புதிய உற்சாகத்தை கொடுத்தது. ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இப்படிப்பட்ட மறைந்த திறன் இருக்கிறது.

60. சரியான கேள்வி

மாதவன் எப்போதும் “என்ன செய்வது?” என்று கேட்பான். பிரச்சனை வந்தால் குழப்பமடைந்து நிற்பான். ஒருநாள் அவன் ஆசிரியரை சந்தித்தான். தன் வாழ்க்கை குழப்பத்தை சொன்னான். ஆசிரியர் கேட்டார், “நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” அந்த கேள்வி மாதவனை அமைதியாக்கியது. இதுவரை அவன் அதை யோசிக்கவில்லை. பிறர் எதிர்பார்ப்புகளை தான் நினைத்தான். அவன் முதல் முறையாக தன் மனதை கேட்டான். அவன் விருப்பங்கள் தெளிவானது. அதன்படி சிறிய மாற்றங்களை செய்தான். வேலை, நேரம், பழக்கம் அனைத்தையும் சீர்செய்தான். மெதுவாக அவன் வாழ்க்கை தெளிவானது. மாதவன் புரிந்துகொண்டான், சரியான பதில் கிடைக்க சரியான கேள்வி தேவை. வெளியில் பதில் தேடுவதற்கு முன், உள்ளே கேட்க வேண்டும். “என்ன செய்ய வேண்டும்” என்பதற்கு பதிலாக “என்ன வேண்டும்” என்று கேட்டால் தான் வழி தெரியும். அந்த ஒரு கேள்வி அவன் வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றியது. இனி அவன் குழப்பத்தில் சிக்கவில்லை. கேள்விகளை மாற்றினான். பதில்களும் மாறின. வாழ்க்கையில் முன்னேற சில நேரங்களில் ஆலோசனை தேவையில்லை. சரியான கேள்வி போதும். அது தான் வழிகாட்டியாக இருக்கும்.

61. நிறுத்திய போட்டி

அபினய் எப்போதும் பிறருடன் தன்னை ஒப்பிட்டுக் கொண்டான். யார் முன்னேறினாலும் அவனுக்கு பதற்றம். சமூக ஊடகங்கள் அவனை மேலும் குழப்பின. ஒருநாள் அவன் மிகுந்த மனஅழுத்தத்தில் இருந்தான். மருத்துவர் சொன்னார், “நீ ஓட்டப்பந்தயத்தில் இல்லை. நீ உன் பாதையில் நடக்கிறாய்.” அந்த வார்த்தைகள் அவனை சிந்திக்க வைத்தது. அவன் சமூக ஊடகங்களை குறைத்தான். தன்னை பிறருடன் ஒப்பிடுவதை நிறுத்தினான். தன் முன்னேற்றத்தை மட்டும் கவனித்தான். சிறிய சாதனைகளில் மகிழ்ச்சி கண்டான். மெதுவாக அவன் மனம் அமைதியானது. அவன் திறன் மேம்பட்டது. வாழ்க்கை இனிமையாக உணர்ந்தது. அபினய் புரிந்துகொண்டான், ஒப்பீடு மகிழ்ச்சியை கொல்லும். ஒவ்வொருவருக்கும் தனி பாதை உண்டு. அதை ஏற்றுக்கொண்டால் தான் நிம்மதி. போட்டி நிறுத்தப்பட்ட போது தான் அவன் உண்மையில் முன்னேறினான். இனி அவன் பிறரை பார்த்து ஓடவில்லை. தன் வேகத்தில் நடந்தான். அந்த முடிவு அவனுக்கு மன அமைதியையும் தெளிவையும் கொடுத்தது. வாழ்க்கையில் எல்லோரும் ஒரே இடத்திற்கு செல்ல வேண்டியதில்லை. அந்த உண்மையை புரிந்துகொண்ட நாளே அவனின் உண்மையான வெற்றி.

62. ஒரு நாள் இடைவெளி

நிதின் தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். விடுமுறை என்றால் கூட வேலை நினைவில் இருந்தது. சோர்வு அதிகரித்தது. ஒரு நாள் அவன் உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. மருத்துவர் ஓய்வு எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னார். மனமில்லாமல் ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்தான். அந்த நாள் அவன் எதுவும் செய்யவில்லை. சும்மா இருந்தான். குடும்பத்துடன் பேசினான். புத்தகம் படித்தான். மாலை நடைப்பயிற்சி செய்தான். அந்த ஒரு நாள் அவனுக்கு புதிய சக்தி கொடுத்தது. மறுநாள் வேலைக்கு சென்றபோது அவன் சுறுசுறுப்பாக இருந்தான். வேலைகள் எளிதாக முடிந்தது. நிதின் புரிந்துகொண்டான், ஓய்வு சோம்பல் அல்ல. அது தேவையான இடைவெளி. தொடர்ந்து ஓடினால் மூச்சு வாங்கும். நிறுத்தினால் தான் மீண்டும் ஓட முடியும். அந்த நாள் முதல் அவன் ஓய்வை திட்டமிட்டான். வேலைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சமநிலை வைத்தான். அவன் உற்பத்தித்திறன் அதிகரித்தது. மனநலம் மேம்பட்டது. ஒரு நாள் இடைவெளி தான் அவனை மீண்டும் இணைத்தது. வாழ்க்கையில் ஓய்வும் ஒரு பொறுப்பு தான். அதை மறக்கக் கூடாது. இந்த உண்மை நிதினின் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

63. மாற்றிய பார்வை

அமுதா எப்போதும் வாழ்க்கையை குறையாகவே பார்த்தாள். வேலை சுமை, சம்பளம் குறைவு, உறவுகளில் பிரச்சனை என்று தினமும் புகார் கூறுவாள். ஒரு நாள் அவள் கிராமத்திற்கு சென்றாள். அங்கு ஒரு பெண் கடின உழைப்புடன் சிரித்த முகத்துடன் வாழ்வதை பார்த்தாள். அந்த பெண்ணுக்கு வசதி குறைவு. ஆனால் மன நிறைவு அதிகம். அமுதா காரணம் கேட்டாள். அந்த பெண் சொன்னாள், “என்னிடம் இல்லாததை நினைக்க நேரமில்லை. இருப்பதை கவனிக்கிறேன்.” அந்த வார்த்தைகள் அமுதாவின் மனதில் பதிந்தது. நகரம் திரும்பியதும் அவள் தன் வாழ்க்கையை வேறு கோணத்தில் பார்க்க முயன்றாள். வேலை இருக்கிறது, குடும்பம் இருக்கிறது, உடல் ஆரோக்கியம் இருக்கிறது என்று எண்ணினாள். புகார் குறைந்தது. நன்றி உணர்வு அதிகரித்தது. அவளின் மனநிலை மாறியது. உறவுகள் மென்மையானது. அமுதா புரிந்துகொண்டாள், சூழ்நிலை மாற வேண்டிய அவசியமில்லை. பார்வை மாறினால் போதும். அதே வாழ்க்கை கூட அழகாக தெரியும். அந்த நாள் முதல் அவள் பிரச்சனைகளை மட்டுமல்ல, வாய்ப்புகளையும் பார்க்கத் தொடங்கினாள். வாழ்க்கை அவளுக்கு சுமையாக இல்லை. பயணமாக மாறியது. மாற்றிய பார்வை தான் அவளுக்கு கிடைத்த பெரிய வெற்றி.

64. கைவிடாத விரல்

கிரண் ஒரு இசைக்கலைஞன். அவன் கிதார் வாசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவன். ஒருநாள் விபத்தில் அவன் விரலில் காயம் ஏற்பட்டது. மருத்துவர் சொன்னார், “முன்போல் வாசிக்க முடியாமல் போகலாம்.” கிரண் மனம் உடைந்தான். இசை இல்லாத வாழ்க்கையை நினைத்தான். சில நாட்கள் சோர்வாக இருந்தான். பின்னர் அவன் முடிவு செய்தான். முழுமையாக இல்லையெனில், முடிந்த அளவு முயற்சி செய்வேன் என்று. மெதுவாக பயிற்சி தொடங்கினான். ஆரம்பத்தில் வலி இருந்தது. ஒலி சரியாக வரவில்லை. ஆனாலும் அவன் கைவிடவில்லை. தினமும் சிறிது நேரம் பயிற்சி செய்தான். மாதங்கள் கடந்தன. அவன் வாசிப்பு மாறியது. ஆனால் அழகாக இருந்தது. புதிய பாணி உருவானது. மக்கள் அதை விரும்பினர். கிரண் புரிந்துகொண்டான், முழுமை இல்லாதது முடிவல்ல. மாற்றத்துடன் தொடர்வதே வளர்ச்சி. கைவிடாத விரல் அவனுக்கு புதிய அடையாளம் கொடுத்தது. அவன் இசை பழையதைவிட வேறுபட்டது. ஆனால் உணர்வு ஆழமானது. வாழ்க்கை சிலவற்றை பறிக்கலாம். ஆனால் முயற்சியை பறிக்க முடியாது. அந்த உண்மை கிரணின் வாழ்க்கையில் இசையாக ஒலித்தது.

65. மெதுவான வெற்றி

பவித்ரா தனது நண்பர்களை விட மெதுவாக முன்னேறினாள். வேலை மாற்றம், பதவி உயர்வு எல்லாம் அவளுக்கு தாமதமாக வந்தது. சில நேரங்களில் அவள் தன்னை குறையாக நினைத்தாள். ஒருநாள் அவள் தோட்டத்தில் ஒரு ஆமை பார்த்தாள். மெதுவாக நகர்ந்தாலும், அது தன் இலக்கை நோக்கி தொடர்ந்து சென்றது. அந்த காட்சி அவளுக்கு ஒரு எண்ணத்தை கொடுத்தது. அவள் வேகத்தை பற்றி கவலைப்படுவதை நிறுத்தினாள். தரத்தை கவனிக்கத் தொடங்கினாள். வேலைகளை முழுமையாக செய்தாள். கற்றுக்கொள்ள நேரம் எடுத்தாள். சில ஆண்டுகளில் அவள் துறையில் நிபுணராக மாறினாள். அதே நண்பர்கள் இப்போது அவளிடம் ஆலோசனை கேட்டனர். பவித்ரா புரிந்துகொண்டாள், மெதுவாக செல்வது தோல்வி அல்ல. நிறுத்தாமல் செல்வதே வெற்றி. வேகம் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரி இருக்க வேண்டியதில்லை. தன் வேகத்தில் தொடர்வதே முக்கியம். அவள் இனி தன்னை பிறருடன் ஒப்பிடவில்லை. தன் முன்னேற்றத்தை தானே மதித்தாள். மெதுவான வெற்றி அவளுக்கு நிலையான மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது. அந்த பயணம் அவளை வலிமையான மனிதனாக மாற்றியது. வாழ்க்கையில் முக்கியமானது எவ்வளவு சீக்கிரம் சென்றோம் என்பதல்ல. எவ்வளவு உறுதியாக சென்றோம் என்பதே.

66. சொல்லிய நேர்மை

தீபக் ஒரு குழுவில் வேலை செய்தான். அனைவரும் மேலாளரிடம் நல்ல பெயர் பெற முயன்றனர். சிலர் தவறுகளை மறைத்தனர். தீபக் மட்டும் நடந்ததை நேர்மையாக சொல்வான். ஆரம்பத்தில் அவன் பிரபலமில்லை. “அதிக நேர்மை நல்லதல்ல” என்று சிலர் சொன்னார்கள். ஒருநாள் ஒரு பெரிய திட்டத்தில் தவறு நடந்தது. அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர். தீபக் நடந்ததை விளக்கினார். மேலாளர் கோபப்பட்டார். ஆனால் உண்மையை தெரிந்துகொண்டார். திட்டத்தை சரிசெய்ய நேரம் கிடைத்தது. பெரிய இழப்பு தவிர்க்கப்பட்டது. மேலாளர் தீபக்கை பாராட்டினார். “நேர்மை தான் நம்பிக்கையின் அடித்தளம்” என்றார். அந்த நாள் முதல் தீபக்கின் மதிப்பு உயர்ந்தது. அவன் புரிந்துகொண்டான், நேர்மை உடனடி பாராட்டை தராமல் போகலாம். ஆனால் நீண்டகால நம்பிக்கையை உருவாக்கும். அனைவரையும் திருப்திப்படுத்த முடியாது. ஆனால் மனசாட்சியை திருப்திப்படுத்தலாம். தீபக் இனி தயங்கவில்லை. உண்மை சொல்லும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான். அந்த நேர்மை அவனை தலைமைக்கு அருகில் கொண்டு வந்தது. வாழ்க்கையில் சில நேரம் உண்மை சொல்ல தைரியம் தேவை. அந்த தைரியம் தான் மனிதனை உயர்த்தும்.

67. மீண்டும் தொடக்கம்

சாரு தனது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய தோல்வியை சந்தித்தாள். கனவு வேலை போய்விட்டது. உறவுகளும் சிதைந்தது. அவள் தன்னை இழந்தாள். பல நாட்கள் எதுவும் செய்ய மனம் வரவில்லை. ஒருநாள் அவள் தன் பழைய குறிப்பேட்டை கண்டாள். அதில் எழுதியிருந்த ஒரு வரி அவளை நின்றுவைத்தது. “இது முடிவு அல்ல.” அந்த வரியை அவள் தான் பல வருடங்களுக்கு முன் எழுதியிருந்தாள். சாரு சிரித்தாள். அன்றே ஒரு சிறிய தொடக்கம் செய்தாள். காலை நடைப்பயிற்சி. பிறகு ஒரு புதிய திறனை கற்றுக்கொள்ள பதிவு செய்தாள். நாள்கள் சென்றன. அவளின் ஆற்றல் திரும்பி வந்தது. புதிய வாய்ப்புகள் தோன்றின. வாழ்க்கை முன்போல் இல்லை. ஆனால் அமைதியாக இருந்தது. சாரு புரிந்துகொண்டாள், மீண்டும் தொடங்குவதற்கு சரியான நேரம் இல்லை. மனம் தயாரானால் போதும். முடிந்தது என்று நினைக்கும் இடமே தொடக்கமாக மாறலாம். அந்த நாள் முதல் அவள் தோல்வியை பயப்படவில்லை. தொடங்கும் தைரியத்தை வளர்த்தாள். மீண்டும் தொடக்கம் என்பது பலவீனம் அல்ல. அது பெரிய பலம். அந்த உண்மை அவளின் வாழ்க்கையை புதிய பாதையில் நடத்திச் சென்றது.

68. பொறுமையின் கனிவு

ரமேஷ் தனது தாயை தினமும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வான். வேலை, பயணம், செலவு அனைத்தும் அவனை சோர்வடையச் செய்தது. சில நேரங்களில் அவன் பொறுமையை இழந்தான். வரிசையில் நின்று காத்திருக்கும்போது எரிச்சல் வந்தது. ஒருநாள் அவன் அருகில் இருந்த ஒரு முதியவர் சொன்னார், “நாம் காத்திருப்பது நம்மால் நேசிக்கப்படுபவர்களுக்காக.” அந்த வார்த்தை ரமேஷின் மனதை மாற்றியது. அவன் தாயை பார்த்தான். அவளின் அமைதியான முகத்தில் நம்பிக்கை தெரிந்தது. அந்த நாள் முதல் ரமேஷ் காத்திருப்பை வேறு பார்வையில் பார்த்தான். அது சுமை அல்ல. சேவை என்று உணர்ந்தான். மருத்துவமனையில் மற்றவர்களுக்கும் உதவத் தொடங்கினான். மெதுவாக அவன் மனம் அமைதியானது. தாய் குணமடைந்தாள். ரமேஷ் புரிந்துகொண்டான், பொறுமை என்பது காத்திருப்பது மட்டும் அல்ல. அன்புடன் காத்திருப்பதே அதன் கனிவு. வாழ்க்கை நம்மை சோதிக்கும் போது, பொறுமை தான் நம்மை மனிதர்களாக வைத்திருக்கும். அந்த அனுபவம் ரமேஷை மென்மையான மனிதனாக மாற்றியது. அவன் இனி அவசரப்படவில்லை. நேரத்தை எதிரியாக பார்க்கவில்லை. பொறுமையை ஒரு சக்தியாக ஏற்றுக்கொண்டான். அந்த சக்தி அவன் வாழ்க்கையை சமநிலைக்கு கொண்டு வந்தது.

69. தவறான வெற்றி

ஆனந்த் ஒரு போட்டியில் வெற்றி பெற்றான். ஆனால் அந்த வெற்றி நேர்மையானது அல்ல. விதிகளை சற்று வளைத்து பயன்படுத்தினான். ஆரம்பத்தில் அவன் மகிழ்ந்தான். பாராட்டுகள் வந்தன. ஆனால் மனசாட்சி அமைதியாக இல்லை. இரவில் அவன் தூங்க முடியவில்லை. அந்த வெற்றி அவனுக்கு பாரமாக இருந்தது. சில நாட்களில் உண்மை வெளிவந்தது. அவனிடம் பரிசு திரும்பப் பெறப்பட்டது. மக்கள் நம்பிக்கை குறைந்தது. ஆனந்த் மிகவும் வருந்தினான். அந்த நாள் அவன் வாழ்க்கையில் திருப்புமுனை. அவன் உணர்ந்தான், வெற்றி எல்லாம் ஒரே மாதிரி அல்ல. தவறான வழியில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்வியை விட மோசமானது. அடுத்த முறை அவன் நேர்மையாக முயற்சி செய்தான். முடிவு தாமதமாக வந்தது. ஆனால் அந்த வெற்றி இனிமையாக இருந்தது. மனம் அமைதியாக இருந்தது. ஆனந்த் புரிந்துகொண்டான், நேர்மை இல்லாத வெற்றி நீடிக்காது. அது வெளியில் ஒளிரலாம். உள்ளே இருள் இருக்கும். உண்மையான வெற்றி மனசாட்சியுடன் நடக்கும் பயணத்தின் முடிவு. அந்த பாடம் அவனை வலிமையான மனிதனாக மாற்றியது. இனி அவன் குறுக்கு வழிகளை தேடவில்லை. நேரான பாதை மெதுவாக இருந்தாலும் பாதுகாப்பானது என்பதை அவன் வாழ்க்கை கற்றுத்தந்தது. அந்த உண்மை அவனுக்கு நிரந்தர வழிகாட்டியாக மாறியது.

70. நினைவில் நிற்கும் புன்னகை

சுமிதா ஒரு கடையில் வேலை செய்தாள். தினமும் பல வாடிக்கையாளர்களை சந்தித்தாள். சிலர் கடினமாக பேசுவார்கள். சிலர் அவளை பொருட்படுத்த மாட்டார்கள். இருந்தாலும் அவள் அனைவரையும் புன்னகையுடன் வரவேற்றாள். ஒருநாள் ஒரு வாடிக்கையாளர் அவளை இகழ்ச்சியாகப் பேசினார். அவள் பதிலுக்கு சிரித்தாள். அருகில் இருந்த ஒருவர் அதை கவனித்தார். சில நாட்கள் கழித்து அந்த மனிதர் மீண்டும் வந்தார். அவர் கடையின் மேலாளர். சுமிதாவின் பொறுமையும் புன்னகையும் அவருக்கு நினைவில் இருந்தது. அவளுக்கு நல்ல பொறுப்பு வழங்கினார். சுமிதா ஆச்சரியப்பட்டாள். அவள் செய்தது சிறியது. ஆனால் அது பெரிய வாய்ப்பாக மாறியது. சுமிதா புரிந்துகொண்டாள், புன்னகை பலவீனம் அல்ல. அது மன வலிமையின் வெளிப்பாடு. சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் செய்ய முடியாததை, ஒரு புன்னகை செய்யும். அந்த நாள் முதல் அவள் புன்னகையை மதிக்கத் தொடங்கினாள். அது அவளின் அடையாளமாக மாறியது. வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால் நம் அணுகுமுறையை கட்டுப்படுத்தலாம். சுமிதாவின் புன்னகை அவளுக்கு வாய்ப்பையும் மரியாதையையும் பெற்றுத்தந்தது. அந்த நினைவில் நிற்கும் புன்னகை அவளின் வாழ்க்கையை அழகாக்கியது.

71. கற்றுக்கொண்ட மௌனம்

பிரவீன் எப்போதும் தன்னை நிரூபிக்க முயன்றான். கூட்டங்களில் அதிகம் பேசுவான். சில நேரங்களில் அவன் வார்த்தைகள் மற்றவர்களை காயப்படுத்தின. ஒருநாள் அவன் ஒரு தவறான கருத்து சொன்னதால் குழுவில் பிரச்சனை ஏற்பட்டது. மேலாளர் அவனை தனியாக அழைத்தார். “சொல்லும் முன் கேட்க கற்றுக்கொள்” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் பிரவீனை சிந்திக்க வைத்தது. அடுத்த கூட்டத்தில் அவன் அமைதியாக இருந்தான். பிறர் பேசுவதை கவனித்தான். புதிய விஷயங்கள் புரிந்தது. அவன் பார்வை விரிந்தது. சில வாரங்களில் அவன் பேச்சு குறைந்தது. புரிதல் அதிகரித்தது. குழுவினர் அவனை மதிக்கத் தொடங்கினர். பிரவீன் புரிந்துகொண்டான், மௌனம் பலவீனம் அல்ல. அது கற்றுக்கொள்ளும் நிலை. பேசுவதற்கு முன் கேட்கத் தெரிந்தால் தான் வளர்ச்சி வரும். அவன் இனி எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்ல முயற்சி செய்யவில்லை. தேவையான இடத்தில் பேசினான். அந்த மாற்றம் அவனை நல்ல தலைவராக மாற்றியது. வாழ்க்கையில் சில நேரம் மௌனம் தான் சிறந்த பதில். அந்த மௌனம் தான் நம்மை முதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது. பிரவீன் கற்றுக்கொண்ட மௌனம் அவனின் பெரிய பலமாக மாறியது.

72. தன்னை மன்னித்த நாள்

கவிதா கடந்த கால தவறுகளை நினைத்து தன்னை தானே குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருந்தாள். எடுத்த தவறான முடிவுகள் அவளை வாட்டின. “நான் அப்படி செய்யவில்லை என்றால்” என்ற எண்ணம் தினமும் வந்தது. ஒரு நாள் அவள் ஒரு ஆலோசனை அமர்வில் கலந்து கொண்டாள். அங்கு ஒருவர் சொன்னார், “நீ உன் நண்பனை மன்னிப்பாய். உன்னை ஏன் மன்னிக்க மாட்டாய்?” அந்த கேள்வி கவிதாவின் மனதை நின்றுவைத்தது. அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு தன்னைப் பற்றி நினைத்தாள். அந்த நேரத்தில் தெரிந்ததை வைத்து தான் முடிவெடுத்ததை உணர்ந்தாள். அன்றே அவள் தன்னை மன்னித்தாள். தவறுகளை மறக்கவில்லை. ஆனால் அதில் சிக்கிக் கொள்ளவில்லை. புதிய முடிவுகளை எடுத்தாள். மெதுவாக மன அமைதி வந்தது. கவிதா புரிந்துகொண்டாள், தன்னை மன்னிப்பதே உண்மையான சுதந்திரம். குற்ற உணர்வு முன்னேற விடாது. பொறுப்பு உணர்வு மட்டும் முன்னேற்றும். அந்த நாள் முதல் அவள் கடந்த காலத்தை சுமையாக பார்க்கவில்லை. பாடமாக பார்த்தாள். தன்னை மன்னித்த நாள் தான் அவள் வாழ்க்கையில் உண்மையான தொடக்கம். அந்த மன்னிப்பு அவளுக்கு புதிய தைரியத்தை கொடுத்தது. வாழ்க்கை இனி அவளுக்கு கனமாக இல்லை.

73. நேரத்தின் மரியாதை

சரவணன் எப்போதும் தாமதமாக வருபவன். நண்பர்கள் காத்திருக்க வேண்டும். வேலைகள் பின்னுக்கு தள்ளப்படும். அவனுக்கு அது பெரிய விஷயமாகத் தோன்றவில்லை. ஒருநாள் ஒரு முக்கிய சந்திப்புக்கு அவன் தாமதமாக சென்றான். அந்த வாய்ப்பு அவனிடம் இருந்து போய்விட்டது. வீட்டிற்கு திரும்பியபோது அவன் மனம் கனமானது. தந்தை சொன்னார், “நேரத்தை மதிக்காதவன் மனிதர்களை மதிக்காதவன் ஆகிறான்.” அந்த வார்த்தைகள் சரவணனை நின்றுவைத்தது. அவன் தன்னை மாற்ற முடிவு செய்தான். அலாரம் முன்னதாக வைத்தான். வேலைகளை திட்டமிட்டான். சிறிய மாற்றங்கள் செய்தான். சில நாட்களில் அவன் பழக்கம் மாறியது. நண்பர்கள் மகிழ்ந்தனர். அலுவலகத்தில் நம்பிக்கை உயர்ந்தது. சரவணன் புரிந்துகொண்டான், நேரம் பணம் போல அல்ல. அது திரும்ப கிடைக்காது. நேரத்தை மதிப்பது மற்றவர்களின் வாழ்க்கையையும் மதிப்பதுதான். அந்த நாள் முதல் அவன் தாமதத்தை அலட்சியம் செய்யவில்லை. நேரம்守ம் அவனுக்கு ஒழுங்கையும் மரியாதையும் கொடுத்தது. வாழ்க்கை ஒழுங்காக நகரத் தொடங்கியது. நேரத்தின் மரியாதை அவனுக்கு கிடைத்த பெரிய பாடம். அந்த பாடம் அவனை நம்பகமான மனிதனாக மாற்றியது.

74. சிறு தைரியம்

மாலினி பேசுவதில் மிகவும் பயந்தவள். கூட்டங்களில் பேச மாட்டாள். வாய்ப்பு வந்தாலும் அமைதியாக இருப்பாள். ஒருநாள் அலுவலகத்தில் ஒரு யோசனை அவளிடம் இருந்தது. ஆனால் சொல்ல பயம். அந்த நாள் அவள் தன்னைத் தானே கேட்டாள். “சொன்னால் என்ன ஆகும்?” சிறிது தைரியத்துடன் அவள் பேசினாள். யோசனை அனைவருக்கும் பிடித்தது. மேலாளர் பாராட்டினார். அந்த ஒரு தருணம் அவளுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தது. அடுத்த கூட்டத்தில் அவள் மேலும் பேசினாள். மெதுவாக பயம் குறைந்தது. மாலினி புரிந்துகொண்டாள், தைரியம் பெரிய சத்தமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சிறிய படி போதும். அந்த சிறு தைரியம் தான் பெரிய வாய்ப்புகளின் கதவை திறக்கும். அவள் இனி பயத்தை முழுவதும் போக்க முயற்சி செய்யவில்லை. பயத்துடன் பேச கற்றுக்கொண்டாள். வாழ்க்கை அவளுக்கு இனிமையாக மாறியது. மாலினியின் அனுபவம் பலருக்கு ஊக்கமாக இருந்தது. தைரியம் பிறப்பால் வருவதில்லை. அது பயிற்சியால் உருவாகும். ஒரு முறை முயற்சி செய்தால் போதும். அந்த சிறு தைரியம் வாழ்க்கையை மாற்றும்.

75. கவனித்த அன்பு

தீனா தன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தாலும், யாரையும் கவனிக்க நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. வேலை, கைபேசி, அவசரம் என்று நாட்கள் சென்றது. ஒருநாள் அவள் பாட்டி அமைதியாக இருந்ததை கவனித்தாள். அருகில் அமர்ந்து பேசினாள். பாட்டி சிரித்தார். “நீ கேட்டது போதும்” என்றார். தீனாவுக்கு புரிந்தது. அன்பு பெரிய செயலில் இல்லை. கவனத்தில் இருக்கிறது. அந்த நாள் முதல் அவள் கேட்கத் தொடங்கினாள். சிறிய விஷயங்களை கவனித்தாள். வீட்டின் சூழல் மாறியது. உறவுகள் நெருக்கமானது. தீனா புரிந்துகொண்டாள், அன்பு சொல்லப்பட வேண்டியதில்லை. காட்டப்பட வேண்டும். ஆனால் அதற்கும் முன் கவனிக்க வேண்டும். கவனித்த அன்பு தான் நீடிக்கும். அந்த மாற்றம் அவளின் வாழ்க்கையை மென்மையாக்கியது. குடும்பம் அவளுக்கு தங்குமிடமாக மாறியது. கவனித்த அன்பு தான் மனிதர்களை இணைக்கும் பந்தம். இந்த உண்மை தீனாவின் நாளந்தோறும் நடைமுறையாக மாறியது.

76. மென்மையான பதில்

கோபால் எளிதில் கோபப்படுவான். யாராவது கடுமையாக பேசினால் அதைவிட கடுமையாக பதில் சொல்வான். ஒருநாள் ஒரு வாடிக்கையாளர் அவனை தவறாகப் பேசினார். கோபால் பதில் சொல்ல நினைத்தான். ஆனால் அவன் அம்மாவின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது. “மென்மையான பதில் தீயையும் அணைக்கும்.” அவன் குரலை தாழ்த்தினான். மரியாதையாக பதில் சொன்னான். வாடிக்கையாளர் அமைதியானார். பிரச்சனை தீர்ந்தது. கோபால் ஆச்சரியப்பட்டான். அந்த நாள் முதல் அவன் பதிலை மாற்றினான். கோபத்தை அடக்கவில்லை. பதிலை மென்மையாக்கினான். உறவுகள் சீரானது. வேலை இடத்தில் மதிப்பு உயர்ந்தது. கோபால் புரிந்துகொண்டான், மென்மை பலவீனம் அல்ல. அது கட்டுப்பாடு. அந்த கட்டுப்பாடு தான் மனிதனை உயர்த்தும். வாழ்க்கையில் எல்லா சண்டைகளும் வெல்ல வேண்டியதில்லை. சிலவற்றை அமைதியாக முடிக்கலாம். மென்மையான பதில் அவனுக்கு அமைதியான வாழ்க்கையை கொடுத்தது.

77. தொடர்ந்த முயற்சி

நவீன் எழுத விரும்புவான். ஆனால் முதல் சில எழுத்துகள் யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை. விமர்சனம் வந்தது. அவன் எழுதுவதை நிறுத்த நினைத்தான். ஒருநாள் அவன் பிடித்த எழுத்தாளரின் பேட்டியை பார்த்தான். “நூறு முயற்சிகளுக்குப் பிறகே ஒரு நல்ல படைப்பு” என்றார். நவீன் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினான். தினமும் எழுதினான். திருத்தினான். கற்றுக்கொண்டான். காலம் சென்றது. ஒரு நாள் அவனது எழுத்து வெளியானது. வாசகர்கள் பாராட்டினர். நவீன் புரிந்துகொண்டான், திறமை வளர நேரம் தேவை. தொடர்ந்த முயற்சியே ரகசியம். தோல்வி நிறுத்தச் சொல்லாது. கற்றுக்கொள்ளச் சொல்கிறது. அவன் இனி எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை. எழுதுவது அவனின் பயணமாக மாறியது. தொடர்ந்த முயற்சி தான் கனவுகளை நிஜமாக்கும். அந்த உண்மை நவீனின் வாழ்க்கையில் தெளிவாக பதிந்தது.

78. அமைதியான மாற்றம்

வாசுதேவன் எப்போதும் பெரிய மாற்றங்களை கனவு கண்டான். ஒரு நாளில் வாழ்க்கை மாற வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை. இதனால் அவன் சோர்வடைந்தான். ஒருநாள் அவன் தினசரி பழக்கங்களை கவனித்தான். தாமதமாக உறங்குவது, தேவையற்ற கவலை, ஒழுங்கில்லாத உணவு ஆகியவை அவனை பாதித்ததை உணர்ந்தான். அவன் பெரிய தீர்மானங்களை விட்டுவிட்டு, சிறிய மாற்றங்களை தொடங்கினான். தினமும் பத்து நிமிடம் நடைப்பயிற்சி, இரவு நேரத்தில் கைபேசி குறைப்பு, நேரத்திற்கு உணவு ஆகியவை அவன் தேர்வு. சில வாரங்களில் அவன் உடல் நலம் மேம்பட்டது. மனமும் தெளிவானது. வேலைகளில் கவனம் அதிகரித்தது. வாசுதேவன் புரிந்துகொண்டான், அமைதியான மாற்றங்கள் தான் நிலையானவை. சத்தமில்லாமல் வரும் மாற்றமே நீண்ட காலம் இருக்கும். அவன் இனி உடனடி முடிவுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை. தினசரி ஒழுங்கை மதித்தான். வாழ்க்கை மெதுவாக அவனுக்கு சாதகமாக மாறியது. அமைதியான மாற்றம் தான் அவனுக்கு கிடைத்த பெரிய வெற்றி. இந்த அனுபவம் அவனை பொறுமையுடன் முன்னே செல்ல கற்றுக் கொடுத்தது.

79. தவறாமல் வந்தவன்

ரகு ஒரு சிறிய அலுவலகத்தில் வேலை செய்தான். அவன் பெரிய திறமையாளர் அல்ல. ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் அவன் சிறந்தவன். தவறாமல் வருவது. மழை, வெயில், உடல்நலக் குறைவு எதுவாக இருந்தாலும் அவன் நேரத்திற்கு வந்தான். சிலர் அவனை சாதாரணமாக பார்த்தனர். ஒருநாள் அலுவலகத்தில் அவசர நிலை ஏற்பட்டது. பலர் வரவில்லை. ரகு மட்டும் இருந்தான். அவன் பொறுப்புடன் வேலை செய்தான். மேலாளர் கவனித்தார். சில காலங்களில் அவனுக்கு முக்கிய பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது. ரகு ஆச்சரியப்பட்டான். அவன் புரிந்துகொண்டான், திறமை மட்டும் போதாது. தொடர்ச்சியும் முக்கியம். தவறாமல் செய்வதே நம்பிக்கையை உருவாக்கும். அந்த நாள் முதல் அவன் தன்னை சிறியவனாக நினைக்கவில்லை. நிலைத்த முயற்சியே அவனை உயர்த்தியது. வாழ்க்கையில் பெரிய வெற்றிகள் பல நேரம் சிறிய பழக்கங்களில் இருந்து தான் உருவாகும். ரகுவின் அனுபவம் இதை தெளிவாக காட்டியது.

80. தன்னம்பிக்கையின் விதை

ஜெயந்தி புதிய வேலைக்கு சேர்ந்தாள். அனைவரும் அனுபவசாலிகள். அவள் மட்டும் புதிது. ஆரம்பத்தில் அவள் தன்னை குறையாக உணர்ந்தாள். பேச தயங்கினாள். ஒருநாள் அவள் செய்த ஒரு சிறிய வேலை அனைவருக்கும் உதவியாக இருந்தது. மேலாளர் பாராட்டினார். அந்த ஒரு வார்த்தை அவளின் மனத்தில் விதையாக விழுந்தது. அவள் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசத் தொடங்கினாள். கேள்விகள் கேட்டாள். கற்றுக்கொண்டாள். சில மாதங்களில் அவள் குழுவில் முக்கிய உறுப்பினராக மாறினாள். ஜெயந்தி புரிந்துகொண்டாள், தன்னம்பிக்கை வெளியில் இருந்து வராது. அது உள்ளே வளர வேண்டும். ஒரு சிறிய ஊக்கம் கூட பெரிய மாற்றத்தை தொடங்கும். அவள் இனி பயத்தை தடுக்கவில்லை. அதை தாண்டினாள். அந்த தன்னம்பிக்கையின் விதை அவளின் வாழ்க்கையில் பெரிய மரமாக வளர்ந்தது.

81. மறந்த ஓய்வு

சுரேஷ் எப்போதும் வேலை செய்தான். விடுமுறை என்றால் கூட வேலை நினைத்தான். “பின்னர் ஓய்வெடுக்கலாம்” என்பதே அவன் பழக்கம். ஒரு நாள் உடல் அவனை நிறுத்தியது. மருத்துவர் கட்டாய ஓய்வு சொன்னார். ஆரம்பத்தில் அவன் எரிச்சலடைந்தான். பிறகு மெதுவாக ஓய்வை அனுபவித்தான். குடும்பத்துடன் நேரம் கழித்தான். பழைய விருப்பங்களை நினைத்தான். அந்த ஓய்வு அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. வேலைக்கு திரும்பிய போது அவன் சுறுசுறுப்பாக இருந்தான். சுரேஷ் புரிந்துகொண்டான், ஓய்வு சோம்பல் அல்ல. அது மீண்டும் தொடங்கும் சக்தி. இனி அவன் ஓய்வை தவிர்க்கவில்லை. திட்டமிட்டான். வாழ்க்கை சமநிலையுடன் மாறியது.

82. கடைசி வரை நம்பிக்கை

மீனாட்சி பல தடைகளை சந்தித்தாள். கனவுகள் ஒவ்வொன்றாக சிதைந்தது. பலர் அவளிடம் “போதும்” என்றனர். ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. இன்னும் முயற்சி செய்யலாம் என்று. அவள் புதிய வழிகளை தேடினாள். சிறிய முயற்சிகளை தொடர்ந்தாள். காலம் சென்றது. ஒரு வாய்ப்பு வந்தது. அது அவள் எதிர்பார்த்ததை விட சிறியது. ஆனால் அவள் அதை ஏற்றுக்கொண்டாள். அந்த வாய்ப்பு அவளை அடுத்த படிக்கு கொண்டு சென்றது. மீனாட்சி புரிந்துகொண்டாள், நம்பிக்கை கடைசி வரை இருந்தால் தான் பாதை திறக்கும். பெரிய கதவுகள் சின்ன கதவுகள் வழியாக தான் திறக்கப்படும். அவள் இனி விரக்தியடையவில்லை. நம்பிக்கையை பிடித்துக் கொண்டாள். அந்த நம்பிக்கை தான் அவளை முன்னே அழைத்துச் சென்றது.

83. நம்பிக்கையின் பழக்கம்

முரளி தினமும் காலை செய்திகளைப் பார்த்து நாளை தொடங்குவான். எதிர்மறை செய்திகள் அவனை பதற்றமாக்கும். வேலைக்கு செல்லும் முன்பே மனம் சோர்ந்திருக்கும். ஒருநாள் அவன் தன் பழக்கத்தை கவனித்தான். நாள் தொடக்கம் தான் நாளின் மனநிலையை தீர்மானிக்கிறது என்பதை உணர்ந்தான். மறுநாளிலிருந்து அவன் காலை நேரத்தை மாற்றினான். செய்திகளுக்கு பதிலாக புத்தகம் படித்தான். சில நல்ல எண்ணங்களை எழுதினான். தொடக்கத்தில் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. ஆனால் சில நாட்களில் அவன் மனம் அமைதியானது. வேலை இடத்தில் கவனம் அதிகரித்தது. உறவுகளில் பொறுமை வந்தது. முரளி புரிந்துகொண்டான், நம்பிக்கை திடீரென்று வராது. அது ஒரு பழக்கம். தினமும் சிறிது சிறிதாக வளர்க்க வேண்டும். எதிர்மறையை தவிர்ப்பது போதாது. நேர்மறையை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அவன் இனி எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்யவில்லை. தன் தொடக்கத்தை மட்டும் கவனித்தான். அந்த மாற்றம் அவன் நாளை மாற்றியது. நாள் மாறினால் வாழ்க்கையும் மாறும். நம்பிக்கையின் பழக்கம் அவனை நிலைத்த மனநிலைக்கு கொண்டு வந்தது.

84. கடமைக்கு கொடுத்த மதிப்பு

செந்தில் ஒரு பாதுகாப்பு பணியாளர். இரவு பணி கடினம். தூக்கம் குறைவு. பலர் அவனை கவனிக்கவில்லை. ஒரு இரவு மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. குளிர் அதிகம். இருந்தாலும் செந்தில் தன் இடத்தை விட்டு நகரவில்லை. அப்போது ஒரு அவசர நிலை ஏற்பட்டது. அவன் உடனே நடவடிக்கை எடுத்தான். பெரிய இழப்பு தவிர்க்கப்பட்டது. மறுநாள் மேலாளர் அனைவரின் முன்னிலையில் செந்திலை பாராட்டினார். செந்தில் அமைதியாக இருந்தான். அவன் செய்தது கடமை என்று நினைத்தான். அவன் புரிந்துகொண்டான், பதவி பெரியதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. கடமைக்கு கொடுக்கும் மதிப்பே மனிதனை உயர்த்தும். அந்த நாள் முதல் அவனை அனைவரும் மரியாதையுடன் பார்த்தனர். செந்தில் இனி தன்னை சிறியவன் என்று நினைக்கவில்லை. அவன் பணி அர்த்தமுள்ளதாக உணர்ந்தான். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வேலையும் முக்கியம். அதை நேர்மையாக செய்தால் போதும். கடமைக்கு கொடுத்த மதிப்பு தான் அவனுக்கு கிடைத்த உண்மையான வெகுமதி.

85. சொல்லப்பட்ட எல்லை

பூஜா அனைவருக்கும் உதவ முயன்றாள். வேலை, வீடு, நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் அவள் நேரம் கொடுத்தாள். ஆனால் தன்னிற்காக நேரம் இல்லை. சோர்வு அதிகரித்தது. ஒருநாள் அவள் வேலைகளை முடிக்க முடியாமல் போனது. மேலாளர் காரணம் கேட்டார். பூஜா உண்மையை சொன்னாள். மேலாளர் சொன்னார், “உதவி நல்லது. ஆனால் எல்லை இல்லாமல் உதவினால் நீயே பாதிக்கப்படுவாய்.” அந்த வார்த்தைகள் பூஜாவை சிந்திக்க வைத்தது. அவள் எல்லைகளை அமைத்தாள். தேவையான இடத்தில் மரியாதையுடன் மறுத்தாள். தன்னிற்கான நேரத்தை ஒதுக்கியாள். ஆரம்பத்தில் சிலர் புரியவில்லை. பின்னர் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். பூஜாவின் உற்பத்தித்திறன் உயர்ந்தது. மனஅழுத்தம் குறைந்தது. அவள் புரிந்துகொண்டாள், எல்லை அமைப்பது சுயநலம் அல்ல. சுய பாதுகாப்பு. சொல்லப்பட்ட எல்லை தான் நீண்ட பயணத்தை சாத்தியமாக்கும். அந்த மாற்றம் அவளுக்கு சமநிலையான வாழ்க்கையை கொடுத்தது.

86. திரும்பப் பார்த்த பயணம்

கண்ணன் தனது வாழ்க்கையை முன்னே மட்டும் பார்த்து ஓடினான். இலக்குகள், பட்டியல்கள், அடுத்த படி என்று எப்போதும் அவசரம். ஒருநாள் பழைய நண்பரை சந்தித்தான். அவர்கள் பழைய நாட்களை நினைத்தனர். கண்ணன் சிரித்தான். ஆனால் அந்த சிரிப்பில் ஓர் உண்மை இருந்தது. தன் பயணத்தை ஒருமுறை கூட திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அந்த நாள் அவன் தன் சாதனைகளை பட்டியலிட்டான். கடந்து வந்த சிரமங்களை நினைத்தான். தன்னைத் தானே பாராட்டினான். அந்த அனுபவம் அவனுக்கு மன நிறைவு கொடுத்தது. கண்ணன் புரிந்துகொண்டான், முன்னே செல்ல வேண்டும். ஆனால் திரும்பிப் பார்ப்பதும் அவசியம். அது நம்பிக்கையை தரும். பயணம் நீளமாக இருக்கலாம். ஆனால் நாம் நடந்த பாதை நம்மை உருவாக்கியது. அவன் இனி அவசரப்படவில்லை. பயணத்தை ரசித்தான். திரும்பப் பார்த்த பயணம் அவனுக்கு உறுதியையும் நன்றியையும் கொடுத்தது.

87. ஒரே நாள் மாற்றம்

அனு வாழ்க்கையை மாற்ற நினைத்து பல திட்டங்கள் போட்டாள். பெரிய தீர்மானங்கள் எடுத்தாள். ஆனால் எதையும் தொடரவில்லை. ஒருநாள் அவள் முடிவு செய்தாள். இன்று மட்டும் மாற்றம் செய்வேன் என்று. இன்று மட்டும் சரியான நேரத்தில் உறங்கினாள். இன்று மட்டும் நல்ல உணவு எடுத்தாள். இன்று மட்டும் கைபேசியை குறைத்தாள். அந்த ஒரு நாள் அவளுக்கு நல்லதாக இருந்தது. மறுநாள் அவள் அதையே செய்தாள். நாட்கள் வாரங்களானது. மாற்றம் நிலைத்தது. அனு புரிந்துகொண்டாள், ஒரே நாளில் வாழ்க்கை மாறாது. ஆனால் ஒரே நாளை சரியாக மாற்றினால், வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கும். அவள் இனி பெரிய வாக்குறுதிகள் கொடுக்கவில்லை. தினசரி சிறிய உறுதிகளை வைத்தாள். அந்த ஒரே நாள் மாற்றம் அவளுக்கு நீண்ட மாற்றத்தின் தொடக்கமாக மாறியது. வாழ்க்கையை மாற்ற எளிய வழி இதுவே.

88. சரியான இடைவேளை

அரவிந்த் எப்போதும் தொடர்ச்சியாக வேலை செய்தான். “இன்னும் சிறிது முடித்துவிடலாம்” என்று இடைவேளைகளை தவிர்த்தான். ஆரம்பத்தில் உற்பத்தி அதிகமாக இருந்தது. சில மாதங்களில் சோர்வு வந்தது. கவனம் சிதறியது. தவறுகள் அதிகரித்தது. ஒருநாள் அவன் மேலாளர் அவனை வெளியே அழைத்துச் சென்றார். தேநீர் குடிக்க வைத்தார். “வேகமாக ஓடுகிறாய். ஆனால் மூச்சு வாங்கவில்லை” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் அரவிந்தை சிந்திக்க வைத்தது. மறுநாளிலிருந்து அவன் ஒவ்வொரு இரண்டு மணிநேரத்திற்கும் சிறிய இடைவேளை எடுத்தான். நீர் குடித்தான். சற்று நடந்தான். திரும்பி வந்தபோது வேலை எளிதாக முடிந்தது. மனம் தெளிவானது. அரவிந்த் புரிந்துகொண்டான், இடைவேளை வீண் அல்ல. அது தொடர்ச்சியை பாதுகாக்கும். நிறுத்துவது பின்னடைவு அல்ல. அது மீண்டும் தொடங்கும் தயாரிப்பு. அந்த மாற்றம் அவனுக்கு நீண்ட நாள் நிலைத்த சக்தியை கொடுத்தது. வாழ்க்கையிலும் இதே விதி. இடைவேளை எடுத்தால் பயணம் நீடிக்கும். சரியான இடைவேளை தான் வேகத்தை சமநிலைப்படுத்தும்.

89. கேட்கப்பட்ட கனவு

லட்சுமி சிறுவயதில் பாடகியாக ஆக விரும்பினாள். வீட்டில் யாரும் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. படிப்பு, வேலை என்று கனவு பின்தள்ளப்பட்டது. ஒருநாள் குடும்ப விழாவில் அவள் பாடினாள். அனைவரும் அமைதியாகக் கேட்டனர். முடிந்ததும் கைதட்டல் எழுந்தது. அவளின் அம்மா அருகில் வந்து, “உன் கனவை நாங்கள் கேட்கவில்லை போல” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் லட்சுமியின் கண்களில் கண்ணீர் வரவழைத்தது. அவள் மீண்டும் பயிற்சி தொடங்கினாள். வேலைக்கு பிறகு பாடினாள். சிறிய மேடைகளில் பாடினாள். மெதுவாக வாய்ப்புகள் வந்தன. லட்சுமி புரிந்துகொண்டாள், கனவு கேட்கப்பட வேண்டுமென்றால் அதை மீண்டும் சொல்ல வேண்டும். மௌனம் கனவுகளை மறைக்கும். தைரியம் அவற்றை வெளிச்சம் போடும். அவள் இனி பயப்படவில்லை. பாடல் அவளின் அடையாளமாக மாறியது. கேட்கப்பட்ட கனவு தான் வளர்கிறது என்பதை அவள் அனுபவம் கற்றுத்தந்தது.

90. சரியான அளவு

விகாஸ் எல்லாவற்றிலும் மிகை செய்தான். வேலை அதிகம், உடற்பயிற்சி அதிகம், உணவு கட்டுப்பாடு அதிகம். ஆரம்பத்தில் நல்லதாக இருந்தது. பின்னர் உடல் சோர்ந்தது. மனம் எரிச்சலடைந்தது. மருத்துவர் சொன்னார், “அளவு தவறினால் நல்லதும் தீங்கு.” விகாஸ் சிந்தித்தான். அவன் சமநிலையை மறந்திருந்தான். அவன் அட்டவணையை மாற்றினான். வேலைக்கும் ஓய்வுக்கும் அளவு வைத்தான். உணவிலும் உடற்பயிற்சியிலும் சமநிலை கொண்டுவந்தான். சில வாரங்களில் அவன் உடலும் மனமும் ஒத்துழைத்தது. விகாஸ் புரிந்துகொண்டான், கடுமை தான் வெற்றியின் வழி என்ற எண்ணம் தவறு. தொடர்ச்சிக்கு சமநிலை தேவை. வாழ்க்கை எல்லாவற்றிலும் சரியான அளவை விரும்புகிறது. அந்த அளவு கிடைத்தால் தான் நீடித்த மகிழ்ச்சி வரும். விகாஸின் வாழ்க்கை மென்மையாக மாறியது. சரியான அளவு தான் அவனுக்கு கிடைத்த உண்மையான கட்டுப்பாடு.

91. பகிர்ந்த அறிவு

நந்தகுமார் ஒரு துறையில் நிபுணன். தனது அறிவை தனக்குள் வைத்துக் கொண்டான். “போட்டி அதிகரிக்கும்” என்று நினைத்தான். குழுவில் வேலை சிரமமாக நடந்தது. ஒருநாள் அவன் உடல்நலக் காரணமாக விடுப்பில் இருந்தான். வேலை தடைபட்டது. திரும்பியபின் அவன் முடிவு செய்தான். அறிவை பகிர வேண்டும் என்று. பயிற்சி அமர்வுகள் நடத்தினான். குழு திறன் உயர்ந்தது. வேலை வேகமானது. மேலாளர் குழுவை பாராட்டினார். நந்தகுமார் புரிந்துகொண்டான், அறிவு பகிர்ந்தால் குறையாது. பெருகும். தனியாக பிரகாசிப்பதை விட, குழுவுடன் வளர்வதே நீடிக்கும். அந்த பகிர்வு அவனை தலைவராக்கியது. வாழ்க்கையிலும் அறிவை மறைக்க வேண்டாம். பகிர்ந்த அறிவு தான் சமூகத்தை முன்னேற்றும்.

92. மெதுவாக நம்பிக்கை

தனுஷ் புதிய நகரத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தான். நண்பர்கள் இல்லை. மொழி வேறுபாடு இருந்தது. ஆரம்பத்தில் அவன் தனிமையில் இருந்தான். தினமும் ஒரே கஃபேக்கு சென்றான். ஒரே நேரத்தில் அமர்ந்தான். ஊழியருடன் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். சில வாரங்களில் முகங்கள் பழகின. உரையாடல்கள் வளர்ந்தது. தனுஷ் புரிந்துகொண்டான், நம்பிக்கை ஒரே நாளில் உருவாகாது. அது பழக்கத்தில் உருவாகும். அவன் சமூக நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டான். சிறிய உதவிகள் செய்தான். நகரம் மெதுவாக வீட்டாக மாறியது. தனுஷின் அனுபவம் சொல்லியது, புதிய தொடக்கங்களில் அவசரம் வேண்டாம். மெதுவாக நம்பிக்கை வளரட்டும். அந்த நம்பிக்கை தான் நிலையான உறவுகளின் அடித்தளம்.

93. பேசும் செயல்

சந்தோஷ் நல்ல விஷயங்களை பேசுவதில் ஆர்வம் கொண்டவன். “நாம் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்” என்று அடிக்கடி சொல்வான். ஆனால் அவன் செயல்களில் அது தெரியவில்லை. ஒருநாள் அவன் வேலை செய்யும் பகுதியில் சுத்தம் இல்லாததை பற்றி பேசினான். நண்பர்கள் சிரித்தனர். “பேசுவது எளிது” என்றனர். அந்த வார்த்தைகள் அவனை யோசிக்க வைத்தது. மறுநாள் காலை அவன் தனியாக சுத்தம் செய்ய தொடங்கினான். சிலர் பார்த்தனர். சிலர் சேர்ந்தனர். வார இறுதியில் அந்த இடம் மாறியது. சந்தோஷ் புரிந்துகொண்டான், வார்த்தைகள் தூண்டலாம். ஆனால் செயல்கள் தான் மாற்றத்தை உருவாக்கும். அவன் இனி அதிகம் பேசவில்லை. செய்யத் தொடங்கினான். மக்கள் அவனை கவனித்தனர். மதித்தனர். வாழ்க்கையில் செயல் தான் உண்மையான மொழி. பேசும் செயல் தான் நீடிக்கும் செய்தியை தரும். சந்தோஷின் அனுபவம் இதை உறுதியாக காட்டியது.

94. சரியான துணை

மீனா தனியாக எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க முயன்றாள். உதவி கேட்க தயங்கினாள். “நான் முடியும்” என்பதே அவள் பதில். ஒரு நாள் பெரிய சிக்கல் வந்தது. அவள் தளர்ந்தாள். அப்போது அவளின் தோழி அருகில் இருந்தாள். எதுவும் செய்யவில்லை. ஆனால் அவளுடன் இருந்தாள். அந்த இருப்பே மீனாவுக்கு ஆற்றலாக இருந்தது. பின்னர் இருவரும் சேர்ந்து தீர்வு கண்டனர். மீனா புரிந்துகொண்டாள், வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் செய்ய வேண்டியதில்லை. சரியான துணை இருந்தால் பாதி சுமை குறையும். அந்த நாள் முதல் அவள் உதவி கேட்பதை பலவீனமாக நினைக்கவில்லை. துணையை தேர்ந்தெடுப்பதே புத்திசாலித்தனம். சரியான துணை வாழ்க்கையை இலகுவாக்கும்.

95. எதிர்பாராத பாராட்டு

ரமேஷ் எப்போதும் பின்னணியில் வேலை செய்தான். வெளிச்சம் பிடிக்க விரும்பவில்லை. ஒருநாள் நிறுவனத்தில் பெரிய வெற்றி கிடைத்தது. அனைவரும் முன்னணியில் இருந்தவர்களை பாராட்டினர். கூட்டம் முடிவில் மேலாளர் ரமேஷின் பெயரை அழைத்தார். அவன் செய்த அமைதியான உழைப்பை விளக்கினார். ரமேஷ் அதிர்ச்சியடைந்தான். அந்த பாராட்டு அவனுக்கு பெரும் ஊக்கமாக மாறியது. அவன் புரிந்துகொண்டான், உண்மையான உழைப்பு மறைவதில்லை. நேரம் எடுத்தாலும் அது வெளிப்படும். அந்த நாள் அவனுக்கு புதிய நம்பிக்கையை கொடுத்தது.

96. கற்றுக்கொண்ட பொறுமை

விஜய் விரைவான முடிவுகளை விரும்புவான். உடனடி பலன் இல்லையெனில் முயற்சியை நிறுத்துவான். ஒருநாள் அவன் ஒரு மரம் நடினார். தினமும் பார்த்தான். வளர்ச்சி தெரியவில்லை. அவன் சோர்ந்தான். ஒரு முதியவர் சொன்னார், “வேர்கள் முதலில் வளர வேண்டும்.” விஜய் புரிந்துகொண்டான். வாழ்க்கையிலும் அதே தான். வெளிப்படும் வளர்ச்சிக்கு முன் அடிப்படை உருவாக வேண்டும். அவன் முயற்சிகளில் பொறுமை கொண்டான். காலம் வந்தபோது பலன் கிடைத்தது. பொறுமை தான் அவன் கற்றுக்கொண்ட பெரிய பாடம்.

97. மனதின் ஒழுங்கு

சுமன் எப்போதும் வேலைகளை குழப்பமாக செய்தான். மனதில் ஒழுங்கு இல்லை. இதனால் அவன் சோர்ந்தான். ஒருநாள் அவன் ஒரு பழக்கத்தை தொடங்கினான். தினமும் காலை ஐந்து நிமிடம் திட்டமிட்டான். நாள் முழுவதும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எழுதினான். சிறிய பழக்கம் பெரிய மாற்றத்தை கொடுத்தது. அவன் மனம் தெளிவானது. வேலைகள் சீரானது. சுமன் புரிந்துகொண்டான், வெளிப்புற ஒழுங்குக்கு முன் மனதின் ஒழுங்கு தேவை. அந்த ஒழுங்கு தான் வாழ்க்கையை இலகுவாக்கும்.

98. நம்பிக்கையுடன் காத்திருப்பு

சிவானி தனது வாழ்க்கையில் பல விஷயங்களுக்கு முயற்சி செய்தாள். சில வெற்றி, சில தோல்வி. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் அவளை வாட்டியது. எதிர்பார்த்த முடிவுகள் தாமதமாக வந்தது. சில நேரங்களில் வரவே இல்லை. அவள் மனம் சோர்ந்தது. ஒருநாள் அவள் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தாள். ரயில் தாமதமாக வந்தது. மக்கள் எரிச்சலடைந்தனர். சிவானி அமைதியாக இருந்தாள். அருகில் இருந்த ஒருவர் கேட்டார், “எப்படி இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்?” சிவானி சிரித்தாள். “வர வேண்டியது வந்தே தீரும்” என்றாள். அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கே புதியதாக இருந்தது. அவள் வாழ்க்கையை நினைத்தாள். எல்லாவற்றையும் அவசரப்படுத்தி இருந்ததை உணர்ந்தாள். அன்றே அவள் ஒரு முடிவு எடுத்தாள். முயற்சி செய்வேன். ஆனால் பதிலை அவசரப்படுத்த மாட்டேன். காலம் சென்றது. அவள் செய்த முயற்சிகளில் ஒன்று வெற்றி பெற்றது. அது தாமதமாக வந்தது. ஆனால் உறுதியானது. சிவானி புரிந்துகொண்டாள், காத்திருப்பது வெறும் நேரம் கழிப்பது அல்ல. நம்பிக்கையுடன் காத்திருப்பதே முக்கியம். அந்த நம்பிக்கை தான் மனதை அமைதியாக வைத்திருக்கும். வாழ்க்கை எப்போதும் நம் வேகத்தில் நடக்காது. ஆனால் சரியான நேரத்தில் சரியான பதிலை தரும். அந்த உண்மை சிவானியின் வாழ்க்கையில் தெளிவாக பதிந்தது.

99. கடைசி வரி

மாதேஷ் ஒரு புத்தகம் எழுதிக் கொண்டிருந்தான். பல மாதங்கள் உழைத்தான். கடைசி அத்தியாயம் மட்டும் எழுத முடியவில்லை. சந்தேகம் அவனை தடுத்தது. “இது போதுமா?” என்ற கேள்வி வந்தது. நாட்கள் சென்றன. புத்தகம் முடிக்கப்படாமல் இருந்தது. ஒருநாள் அவன் தன் பழைய குறிப்புகளை பார்த்தான். அதில் ஒரு வரி இருந்தது. “முடிக்காத வேலை தான் அதிக சுமை.” அந்த வரி அவனை எழுப்பியது. அன்றே அவன் கடைசி அத்தியாயத்தை எழுதினான். முழுமையாக இல்லை. ஆனால் உண்மையாக இருந்தது. புத்தகம் வெளியானது. வாசகர்கள் அதை விரும்பினர். மாதேஷ் புரிந்துகொண்டான், முழுமையை எதிர்பார்த்து தொடங்காததை விட, குறைபாடுடன் முடிப்பதே மேல். முடிவு தான் தொடக்கத்துக்கும் முடிவுக்கும் அர்த்தம் தரும். அந்த கடைசி வரி தான் அவனை விடுவித்தது. வாழ்க்கையிலும் பல விஷயங்கள் இப்படித்தான். தொடங்கியதை முடிக்க தைரியம் தேவை. அந்த தைரியம் கிடைத்த நாளே மனம் லேசாகும். மாதேஷின் அனுபவம் ஒரு உண்மையை சொன்னது. முடிக்காமல் விட்ட கனவுகள் பாரமாக இருக்கும். முடித்த கனவுகள் தான் நினைவாக மாறும்.

100. வாழ்ந்த நாள்

அகிலா வாழ்க்கையை எப்போதும் நாளைக்கு தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள். நாளை மகிழ்வேன், நாளை நேரம் எடுத்துக்கொள்வேன் என்று நினைத்தாள். ஒரு நாள் அவள் ஒரு முதியவரை சந்தித்தாள். அவர் சிரித்தபடி சொன்னார், “நான் நேற்றை நினைத்து வருந்துகிறேன். நாளையை நினைத்து பயப்படுகிறேன். இன்று தான் எனக்கு இருக்கிறது.” அந்த வார்த்தைகள் அகிலாவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது. அவள் வீட்டிற்கு திரும்பியதும் தன் நாளை கவனித்தாள். கைபேசியை வைத்தாள். குடும்பத்துடன் பேசினாள். பிடித்த இசையை கேட்டாள். சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்த்தாள். அந்த நாள் அவளுக்கு நிறைவாக இருந்தது. அகிலா புரிந்துகொண்டாள், வாழ்க்கை நாளையில் இல்லை. இன்று தான் வாழ்க்கை. ஒவ்வொரு நாளையும் முழுமையாக வாழ வேண்டும். சிறிய மகிழ்ச்சிகளை தவற விடக் கூடாது. அந்த நாள் முதல் அவள் தினமும் ஒரு விஷயத்தை முழு மனதுடன் செய்தாள். எல்லா நாட்களும் சிறப்பாக இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்ந்த நாளாக மாறியது. நூறு கதைகளின் முடிவில் கிடைக்கும் ஒரே பாடம் இதுவே. வாழ்க்கை பெரிய நிகழ்வுகளில் இல்லை. வாழ்ந்த நாள்களில் தான் இருக்கிறது. அந்த உண்மை தான் அகிலாவின் வாழ்க்கையின் அடையாளமாக மாறியது.